به گزارش ایلنا متن نامه محمد علی انصاری بدین شرح است :

 جناب آقای دكتر محمد جواد لاریجانی

 با سلام لطفا تامل بیشتری بر اهداف حرمت شكنان دودمان حضرت امام خمینی (س) بنمایید چند گاهی است ملت ایران موجی از تخریب و شایعه و بعضا اهانت را علیه بیت شریف امام و خصوصا حضرت حجت الاسلام و المسلمین آقای حاج سید حسن خمینی مشاهده می‌كند اینجانب به تاسی به بیت مكرم امام بنا نداشتم به دروغ پردازی‌ها و دشنام‌ها و تخریب‌ها پاسخ گویم اما سابقه آشنایی مرا برآن داشت كه چند كلامی هر چند كوتاه در این باره بنگارم باشد كه اگر لازم بود در آینده شرح و بسط بیشتر در این حوزه بدهم. قطعا برای مردم و بسیاری از صاحب‌نظران این سوال مطرح است كه فلسفه این كار چیست و با بیان آن چه هدفی را دنبال می‌كنند بی‌گمان توفیق كامل در پاسخ به این سوال مستلزم بازخوانی و واكاوی امواج گسترده شایعات و تخریب‌ها علیه شخص امام و یادگاران گرانقدر ایشان قبل و بعد از انقلاب است شاید برای نسل دوم و سوم و حتی نسل اول انقلاب دشوار باشد باور این واقعیت كه امام با آن همه ابعاد بیكران معنویت، عرفان، فقاهت، سیاست و ایثار در راه نجات مردم، آماج تهمت و هتك و برچسب‌های گوناگون وابستگی از قبیل وابسته به اجانب، غیر ایرانی، كمونیست و. . . قرار گرفته باشد و یا فرزندان پاك و نجیب و فاصل و با ایمان ایشان مرحوم آیت‌الله شهید حاج آقا مصطفی و خصوصا مرحوم حجت الاسلام والمسلمین آقای حاج سید احمد خمینی با شدت بیشتری هدف این تهاجمات باشند. تا آنجا كه امام را علی‌رغم دعوت به سكوت و صبر و خویشتن داری فرزندانشان مجبور به دفاع از آنان بنمایند و تصریح كنند كه احمد بعد از من از تو انتقام می‌گیرند آری، این واقعیت است كه اتفاق افتاده است اما نكته مهمی كه كار بررسی و نتیجه‌گیری را از هدف طراحان دشوار می‌كند این است كه نمی‌توان همه امواج تخریب و توطئه و شایعات را در یك طیف یا یك گروه و تفكر جستجو كرد. هر چند كه نتیجه و محصول هم یكی باشد. ولی باید تصدیق كنیم كه تمامی بسترها و پیشینه‌ها همچنان فعالند و چه بسا فعال‌تر نیز شده‌اند زیرا اگر امام از یك دودمان اصیل و پاك و فرزندان شایسته برخوردار نبود بعد از امام سیل حملات و انتقادات شیب ملایم تریب پیدا می‌كرد اما وجود یك كانون گرم و معنوی و همراه و همدل با آرمانهای امام و انقلاب در بیت امام همانند جناب آقای حاج سید حسن خمینی كه از محبوبیت و مقبولیت خاصی برخوردار است باعث آشفتگی و عصبانیت بیشتر آنان شده است و علی‌رغم ارتقائ جایگاه علمی و سیاسی واجتماعی و مردمی و اخلاقی روز افزون ایشان به شدت القاء می‌كنند كه آقای حاج سید حسن آقا شان و جایگاه جز انتساب به امام ندارد. از جنابعالی كه منتسب به بیت شریف مرجعیت هستید و از ابتدای پیروزی انقلاب اسلامی تاكنون در مناصب و عرصه‌های گوناگون از خوان نعمت جمهوری اسلامی ایران و امام بهره وافر نصیبتان شده است و به لطف و مدد الهی این بابت همچنان به روی شما و سایر عزیزان بیت شما باز و روز افزون است تعجب است كه چرا بر خلاف نظر غالب دوستان اعم از جناح چپ و راست كه شرایط كنونی كشور را بسیار حساس و گذر منطقی و عقلانی از آن را ضرورت حفظ و تداوم نظام وا نقاب و منافع ملی می‌دانند شمشیر از رو بسته‌اید و اقدامات خیر خواهانه و دولسوزانه شخصیت‌های برجسته و خدمتگذاران صدیق انقلاب را به رودرویی با نظام و اقدام علیه امنیت ملی كشور تفسیر نموده‌اید آیا احتمال نمی‌دهید كه اعتراض مردم و نخبگان و جناح‌های سیاسی كشور درباره انتخابات برای كشف حقیقت و رفع ابهام از ذهن‌ها باشد. دوستانی كه تحقیق درباره بسیاری از مسایل تاریخی و از جمله تحقیق درباره جعلی بودن هولوكاست را كه از سوی رییس جمهور محترم طرح و در دنیا جنجال وسیعی براه اندخت حق مسلم آزاداندیشان و تاریخ دانان ومخالفت با آن را خلاف دموكراسی و آزادی بیان و اندیشه دانسته و گلایه دارند كه چرا در طرح تحقیق از یك موضوع تاریخی اینقدر عصبانیت و آشفتگی وجود دارد چرا اجازه تحقیق درباره مساله ساده انتخابات را نمی‌دهند و یا در مورد یادگار امام جناب آقای حاج سید حسن آقا خمینی، آیا هیچ دلیل موجهی از حجت شرعی یا مشكل شخص و امثال آن پیدا نمی‌شود كه به ناچار به دروغ پردازی‌های هدفمند دهها بولتن و جعلیات بعضی از چهره‌های پشت صحنه تخریب روی می‌آورند ودر این روزها مكرر ملاقات ایشان را بامراجع یا سفر به فرانسه و یا شركت در جلسات سران اصلاحات وكاندیداتوری ریاست جمهوری القاء می‌كنندو دانسته یا ندانسته براساس آنها نظریه‌پردازی و قضاوت نمود و جالب اینجاست كه تمام خبرهایی همانند این، دروغ و بی‌اساس بوده و بعید است گویندگان از دروغ بودن بی‌اطلاع باشند اكنون بهتر كه در این مجال یك تقسیم‌بندی اولیه وكلی ارایه دهم و قضاوت را در مورد افراد و گروهها به خود مردم واگذارم. طیف اول، ‌آنانكه با هدف خیرخواهی و مصلحت اندیشی نصحیت و نقد و تذكر دارند ولی از دو نكته غافلند اول اینكه خیرخواهی و نقد هیچ گاه با ادبیات بد اخلاقی و هتك و اهانت قابل جمع نیست و دوم اینكه نصحیت و نقدو اعتراض چرا قبل از اینكه در فضای رو در رو و صمیمانه انجام شود در فضای غوغاسالاری و رسانه‌ها طرح و پیگیری می‌شود مردم به خوبی بین ادبیات دوستی و خیرخواهی یا ادبیات تحكم و انتقام و تخریب و طلبكاری فرق قائلند قطعا از نگاه آنان یك مقاله یا سخنی كه در آن پیش داوری‌ها و قضاوتهای نابجا وجود دارد را نمی‌توان با یك جمله به ظاهر قصد خیرخواهی تطهیر نمود چه كسی امروز می‌تواند ادعا كند كه در زمان امام و پس از آن باب نقد و اعتراض و نصیحت صحیح بر روی مردم و نخبگان بسته بوده است كه آنان مجبور به شیوه‌های ناصواب باشند. گروه دوم، آنانكه تیرگی و سیاهی و ارزش ستیزی بر باطن آنان سایته انداخته است و نمی‌توانند در برابر پاكان وخوبان و آزاد صفتان صف آرایی نكنند در حقیقت جنس و فكر و عمل آنان شیطانی است و در همه ادوار تاریخ بشریت بوده‌اند و هیچكدام از پاكان و صالحان و پیامبران و امامان و دودمان آنان بی نصیب از حملات و هتاكی آنان نبوده‌اند و قهرا امام و پیروان راستین امام ودودمان آنان نیز بی‌نصیب نخواهند ماند. گروه دیگر افراد، خانواده‌ها، حكومت‌ها، احزاب و انجمن‌هایی كه در حوادث قبل و بعد از پیروزی، ‌خواسته یا ناخواسته در برابر امام و انقلاب صف آرایی كرده‌اند و متحمل خسارت‌های جانی و مالی و اجتمای شده‌اند طبیعی است كه نگاه آنان به امام یاران و دودمان امام دوستانه نیست البته در میان این گروه هم بسیار بوده‌اند كسانی كه با عقل و انصاف بر كینه و حب و بغض شیطانی و شخصی خود غلبه كرده‌اند و همگام و همراه مردم شده‌اند و تا مرز شهادت هم پیش رفته‌اند. گروه دیگر منتقدین و متعرضینی كه بد اخلاقی و بی‌پروایی بر اندیشه سیاسی و حتی مكتبی آنان سایه انداخته است و ادبیات آنان هتك حرمت و پرخاشگری و سیتزه جویی و دشمن تراشی و فرافكنی ومهم تر از همه خود برتر بینی در همه حوزه‌هاست و متاسفانه بعضی از اصحاب رسانه‌ها و مطبوعات از این طایفه‌اند كان هیچ فردی از گزند آنان مصونیت ندارد و اینجانب با قاطعیت می‌گویم كه بسیاری از تنش‌ها و اختلافات و كینه‌ها از كانون بغض این رسانه‌ها شكل گرفته و متاسفانه رو به توسعه است و اگر رویه آنان را در راستای دوستی و خدمت به نظام وامام وولایت و مردم تفسیر كنیم قطعا برای ایجاد شكاف و نهایت آسیب‌پذیری نظام نیازی به دشمن خارجی و داخلی نیست و باید همه ما به خدا پناه ببریم از اینكه این افراد بخواهند در دفاع از اسلام و امام و نظام به حربه سب و لعن و تكفیر رو بیاورند در این كشور انشاء‌الله هیچگاه كودتای نظامی ومخملی و نارنجی و امثال آن شكل نخواهد گرفد و این هم یك اهانت بزرگ تاریخی به نظام و امام و رهبری و مردم است كه درباره آنان چنین قضاوتی باشد ولی اگر قرار باشد كودتای مخملی و نرم اتفاق بیافتد اول كودتای اخلاقی و هتاكی و شایعه پراكنی و فرهنگی شكل می‌گیرد و خواص و نخبگان و پیشگامان نهضت و آزاد اندیشه و دلسوزان واقعی ملت و اسلام و حتی دودمان امام از گزند حرافان و مدعیان در امان نمی‌مانند و در حیرت از وظیفه صبر و سكوت یا فریادو اعتراض و دفاع از خود كه سخت‌ترین آزمایش است مستاصل و ناتوان می‌شوند. آری اگر این راه و رسم ادامه یابد و حرمت و اخلاق انسانها فدای برداشت های متحجرانه و یك سویه بعضی از قلم بدستان گردد همه چیز در راه هست راستی این داستان تمامیت خواهی كی به پایان می‌رسد و راستی هر كه با ما نیست دشمن است از كدام فرهنگ از كدام رفتار امام و گفتار امام و ولایت شكل گرفته است كه یك روزنامه‌چی یا نویسنده چنین تصور كند كه در این كشور باید همه افراد حتی در جایگاه مرجعیت، استاد حوزه و دانشگاه، ‌مبارزان سیاسی و انقلابی و دودمان امام از معبر تفكرات سیاسی آنان مشروعیت پیدا كنند و خارج از دایره آنان به نفاق، توطئه براندازی نظام وابستگی به اجانب، لیبرال و سكولار و دهها برچسب دیگر متهم كردند. چرا افرادی تصور می‌كنند كه فقط آنان عصاره اسلام ناب و ولایت و یا معجون كامل ارزش‌های انسان و سرآمد معرفت و اخلاق و دین‌شناسی و به تعبیر بهتر میزان الاعمال یك ملت بزرگ و انقلابی هستند كه به هركس كه باب میلشان بود نمره قبولی و الا مردود و یا هم كلاس نفوذی‌ها و بیگانه‌پرستان و منافقین شده و نهایت كارنامه مهدورالدم بودن آنها امضا شود و جالب است كه بعضی از آنان كه سواد متعارف و معمولی هم ندارند بر كرسی قضاوت تعیین حد علمی و فقاهت و شان رجال سیاسی و نخبگان كشور نشسته‌اند و اخیرا پای بعضی از علیا مخدرات نیز به این معركه باز شده است و علی‌رغم داشتن نظرات افراطی بر ناصواب بودن حضور زنان در عرصه‌های مدیریت كشور تعیین شان و منزلت آسمانی و زمینی حسینی و یزیدی، اعتبار و عدم اعتبار افراد و جریانات با سابقه انقلاب را برعهده گرفته‌اند. آیا ما انتظار داریم جامعه در ورای یك چنین بی‌انصافی‌هایی به ساحل وحدت و آرامش برسد و ریشه افراطی‌گری و تعصب و تحجر خشكانیده شوند و در لایه‌‌های زیرین آن داستان غم‌انگیز بازداشتگاه كهریزك رقم نخورد. كج‌اندیشان باید بدانند كه سرانجام مقاله‌های امثال رشیدی مطلق درباره امام در سال 56 و بعضی از سردبیران مجهول‌الهویه خبرگزاری‌ها در زمان حاضر به یك چیز ختم می‌شود و مجددا تاكید می‌كنم سخنان و تحلیل‌های بی‌پایه و قضاوت‌های غیرمنصفانه افراد و جناح‌ها را درباره بزرگان یا دودمان امام نمی‌توان با لعاب كم‌رنگ خیرخواهی و دوستی با امام تقویت نمود. گروه پنجم آنان كه منصب و قدرت بر ایشان یك موهبت و ذخیره و سرمایه است و عملا مایل نیستند در رقابت جدی گوی قدرت را از دست بدهند. طبیعی است آنان با هر كس كه در مظان كسب قدرت باشد با احتیاط و بدبینی و حتی دشمنی و تخریب برخورد می‌كنند چه آن فرد تمایل به قدرت داشته باشد یا نداشته باشد داستان مجعول كاندیداتوری آقای حاج حسن آقا خمینی برای دوره یازدهم ریاست جمهوری و داستان اهانت سایت پارتیزان درسال 1386 به ایشان و نقل قول‌های محفلی ورسانه‌ای سال 1387 درانتخابات دهم از این قماش است. از هم اكنون با ارائه كدهای جعلی و تحلیل‌های خودساخته اصل حضور ایشان در رقابت انتخابات 4 سال دیگر را مسلم گرفته و توپ چیها شروع به شلیك كرده‌اند و عذرشان المامور معذور است و سایت‌های نصیحت -تهدید- اهانت به كار افتادند. افرادی می‌گویند كه شان دودمان امام نیست كه در سیاست دخالت كند و این را مستند به اظهارنظر امام می‌كنند در حالی كه چنین امری بالكل بی‌پایه و اساس است. بعضی‌ها می‌گویند شان دودمان امام نیست كه جناحی باشند. البته این نكته مهمی است و تاكنون نیز چنین بوده است، لیكن از نگاه آنان فراجناحی دودمان امام یعنی قطع همه نوع علقه اخلاقی و سیاسی و عاطفی با جناح مخالف آنان به این معنی كه اگر جناب آقای حاج سید حسن آقا خمینی حتی از باب اظهار همدردی به عیادت یا بازدید آنان برود، فریاد وا اسلاما و اماما بلند می‌شود كه ایشان به دیدار خانواده زندانیان و یا آقای بهشتی و امثالهم رفته است و تیترهای كذایی بعضی از خبرگزاری‌ها و سایت‌ها كه متاسفانه بعضی از آنان دولتی و یا درسایه حمایت دولت‌اند و اینجانب با توجه به این كه سی سال است فعالیت و سیاست خبرگزاری‌های رسمی را از نزدیك مشاهده می‌كنم همانند امروز سراغ ندارم یك خبرگزاری رسمی مطلبی را همانند سفر یادگار امام به فرانسه جعل كند و پس از تكذیب موسسه نیز اصرار بر صحت جعل خود داشته باشد. تمامی اینها ناشی از توهم رقابت است كه به تعبیر قرآن كریم (یحسبون كل صیحه علیهم ) گمان می‌كنند كه هر فریادی علیه آنان است و چه بسا كابوس شخصیت دودمان امام خواب را از آنان گرفته باشد كه با سراسیمگی خبر جعل كرده و موكد براه می‌اندازند كه حاج حسن آقا خمینی در جلسه سران اصلاحات رسما نامزدی خود را اعلام كرده است، حضرات آقایان هاشمی و موسوی خوئینی‌ها و خاتمی چنین و چنان گفتند یا دختران بزرگوار امام دوباره حضور یا عدم حضور یادگار امام در فلان جلسه ابزار رضایت یا نارضایتی كردند و تعجب این كه بسیاری از این تحلیل‌ها و برداشت‌ها در بعضی از بولتن‌های نهادها و ارگان‌ها نیز با آب و تاب منعكس می‌گردد، اگر نگوییم كه اصل اخبار نیز ساخته و پرداخته آنان است. جناب آقای لاریجانی هر كس در این وانفسای معرفت و صداقت به گونه‌ای دین خویش را به امام ادا كرده است. حوادث این روزها یادآور گذشته دور تاریخ ما است، ولی بگذارید از این تلخی‌ها بگذرم. در این مجال تا اندازه‌ای خیال دوستانتان را آسوده كنم و با شناختی كه از بیت شریف امام دارم عرض كنم كه زحمت تحلیل و تهدید به خود راه ندهید و مطمئن باشید كه رقابت شكل نمی‌گیرد و جمع‌بندی من راجع به بیت شریف امام این است:

1-آنان هرگز مرعوب نمی‌شوند.

 2-مفتون اسم و نام و رسم نیستند.

 3-آزادانه و شجاعانه از حق وانصاف و عدالت و اسلام ناب دفاع می‌كنند.

 4-همواره در خط اصیل امام و حفظ نظام بوده و خواهند بود. 5-انشاءالله سرنوشت و جایگاه آنان با دست لطف الهی رقم خواهد خورد كما این كه در مورد امام و یاران راستین او چنین بوده است.

                                                                            والسلام علیكم و رحمه الله

                                                                                  محمدعلی انصاری

جناب آيت الله هاشمی رفسنجانی رياست محترم مجلس خبرگان رهبری
 
 
با سلام
  اين دومين نامه ای است که پس از شبه انتخابات رياست جمهوری اخير به شما می نويسم. نامه اول را پس ازآن به شما نوشتم که اخباری بسيار ناگوار و تکان دهنده از درون بازداشتگاهها به گوش من رسيد و بر خود ديدم که از شما بخواهم بنا بر جايگاه حقوقی خود به اين اتفاقات رسيدگی کنيد و نگذاريد در جمهوری اسلامی تعرض به جان و مال و ناموس مردم تبديل به امری معمول و عادی شود. متاسفانه اما آن نامه اثری در مسئولان نکرد و ديديد که بی توجهی و بی حرمتی به حقوق مردم، چه آتشی به خرمن اعتماد زد و چه آبرويی از نظام ما زايل کرد. البته صلاح مملکت خويش مسئولين دانند. با اين حال اگر آن نامه سرانجامی پيدا نکرد با خود گفتم که شايد رسيدگی به آن نامه از دايره اختيارات شما خارج بوده است. اکنون اما اين نامه دوم را از آن روی به شما می نويسم که ديدم اجلاسيه مجلس خبرگان رهبری برگزار شد و آنچه در اين مجلس بايد مطرح می شد، مطرح نشد و آنچه بايد توسط اعضای آن مجلس مورد کنکاش قرار می گرفت، مورد کنکاش قرار نگرفت؛ و در يک کلام مجلس خبرگان که ممتاز ترين نهاد نظارتی در نظام جمهوری اسلامی بايد باشد به نهادی بی اثر تبديل شد؛ و ماحصل اين اجلاس صرفا چند سخنرانی و صدور بيانيه ای بود که بدون برگزاری اجلاس و جمع شدن اعضای محترم آن مجلس و زحمت بردن بسيار، هم می شد آن را انجام داد.
  اينچنين بود که تصميم گرفتم اين نامه را به شما بنويسم و رشادت ها و دليری های حضرت امام خمينی و نيروهای انقلابی در عصر ستمشاهی را يادآوری کنم و تاکيدی که امام و شاگردان او همچون من و شما بر مقابله با ظلم و جور داشتيم را به خاطر شما بياورم، و توضيح دهم که فلسفه وجودی مجلس خبرگان رهبری و مسئوليت اعضای آن چه بود، تا بعد شما خود داوری کنيد که در شرايط خطير کنونی چه مسئوليتی بر عهده شما بوده و هست و شما تا چه حد جايگاه صندلی ای که بر آن تکيه زده ايد را حفظ کرده و به چه ميزان در جايگاه رياست مجلس خبرگان، حافظ انقلابی بوده ايد که اصلی ترين هدف آن مقابله با بی عدالتی وتضييع حقوق مردم بوده است.
  جناب آقای هاشمی
  امام خمينی در شرايطی سخت و خطير و در تاريکی استبداد پهلوی، برای دفاع از اسلام و آزادی مردم از استبداد و استعمار، پنجه در پنجه نظامی انداخت که مستظهر به حمايت خارجی و تا بن دندان مسلح بود و خون جوانان را به ارزانی در خيابانها می ريخت. شما که يکی از شاگردان امام و در رکاب ايشان بوديد می دانيد که اگر نبود اعتقادی الهی و عزمی راسخ، مقابله با قدرت مطلقه شاه و استبداد شاهنشاهی و آن فداکاری ها و جانفشانی ها ميسر نمی شد. حتما به خاطر داريد که در آن شرايط هولناک و در راه مبارزه با جور و استبداد، ابتدا تعداد همراهان همدل در صنف روحانيت بسيار کم بود. هنگامه خطر کردن بود و زمانه زندان و شکنجه و بگير و ببند و تبعيد و دربدری و آوارگی. نه احتمالی قوی به پيروزی بود و نه برنامه ای برای تقسيم غنايم.
 
  ايمان و باور قلبی به اسلام و عدالت و مردم در دلهای ما حاکم بود و شوق قدم زدن در بيابان به قصد کعبه. آن رشادت ها و فداکاری ها به رهبری حضرت امام به انقلابی اسلامی و ضد استبدادی منجر شد که ما امروز وارثان آن هستيم و عدالت خواهی آن به مرزهای کشور نيز محدود نميشد و هدفی جهانی داشت از جمله در سرزمين فلسطين و قدس شريف.
  جناب آقای هاشمی
  من در مقام يکی از شاگردان مکتب امام خود را مديون ايشان و رهبری شجاعانه شان می دانم و با خود عهد کرده ام که تا پايان عمر در رکاب آن انديشه و حافظ آن ميراث گرانقدر اسلامی و ضد استبدادی باشم. چه باک که در اين مسير در نظام جمهوری اسلامی دفتر شخصی و دفتر حزبی مهدی کروبی را پلمپ کنند و روزنامه اش را توقيف و يارانش را نيز در بند سازند. چه باک که جريده هايی دهان دريده به اسم ايران و وطن، از زمين و کيهان بر من بتازند و بيت المال را خرج فحاشی خود کنند و از اين راه مواجب بگيرند و رسانه ملی را نيز تبديل به يک توپخانه حزبی و سياسی عليه اينجانب سازند و نماز مقدس جمعه را هم به مقاصد سياسی خود بيالايند و به مرکزی برای حمله به ياران امام راحل مبدل کنند. من اما تحمل تمام اين مصائب را برای خود شيرين ساخته ام با يادآوری آنکه چگونه طوفان های سهمگين و فراز ونشيب های دوران سخت پيش از انقلاب و پس از آن سپری شد و چگونه عزم و اراده بی نظير امام و پايداری همراهان پولادين قدم، قساوت و شقاوت ساواک و دژخيمان پهلوی را به لذت پيروزی خون بر شمشير و غلبه حق بر باطل مبدل ساخت. کام من چنان از آن پيروزی ها شيرين است که تلخی برخی مصائب گذرا اثری بر من نداشته و نخواهد داشت.
 
  نيک می دانم که شما نيز در اين مسير در رکاب حضرت امام تمام آن مصائب و سختی ها را تجربه کرده ايد و برخلاف عده ای ديگر، می دانيد که نظام جمهوری اسلامی متکی بر سرمايه ای بسيار گرانبها و رشادت هايی بس فراوان است. شما سی سال در خدمت اين نظام بوده ايد و ميدانيد که اين نظام چه مصائب و مراحل پرخطری را در مبارزه با گروههای التقاطی و الحادی پشت سرگذاشته است و چه هزينه هايی برای اعتلای نظام اسلامی و برقراری حاکميت جمهور پرداخت شده است. وا اسفا اما که امروز دستاورد ما از آن همه رشادت و مقابله با استبداد و عدالتخواهی چيست و به کجا رسيده ايم؟ می بينم که اجلاس خبرگان برگزار می شود و شما نه سخنی در انتقاد از شرايط حاکم بر کشور بر زبان می آوريد و نه انتقادی را بنا به وظيفه خود منتقل می کنيد و از همه عجيب تر در اختتاميه مجلسی بدين اهميت در زمانه ای بدين حد خطير غايب می شويد. از خود می پرسم آيا اين همان اکبر هاشمی است با همان روحيه ای که قبل و بعد از انقلاب در او سراغ داشتيم؟ به ياد می آورم که شما …….چگونه با رشادت در حضور امام نيز هر گاه که مطلبی را لازم می ديديد هرچند که برخلاف نظر امام بود بر زبان می آورديد. به ياد دارم جلسه ای را که در حضور حضرت امام بوديم و ايشان وصيتنامه خود را به ما ابلاغ کردند و نظر خواستند و همه سخن در تاييد گفتند اما شما نکته ای را که داشتيد در خود فرونبرديد و بر زبان آورديد و امام نيز با بزرگواری سخن شما را پذيرفتند و بدان عمل کردند.
  جناب آقای هاشمی
  شما با رای مردم و نمايندگان آنها در مجلس خبرگان در راس نهادی قرار گرفته ايد که حساس ترين و پراهميت ترين نهاد در قانون اساسی جمهوری اسلامی ايران است. نهادی که مطابق اصل 108 قانون اساسی عهده دار معماری و نظارت بر راس هرم قدرت در ساختار حکومتی ايران است و مسئول انتخاب و تعيين رهبری و نظارت برعملکرد آن و سازمانهای تابعه اش. اين حقوق و اختيارات را نيز هيچ فردی به آن مجلس نداده است که بخواهد از آن مجلس پس بگيرد و وديعه ای نيست که هر وقت پسنديدند از آن مجلس بستانند. حق آن مجلس در انتخاب و نظارت و مراقبت بر رهبری برآمده از قانون اساسی است و مستظهر به رای ملت ايران. اين مجلس از چنان جايگاهی برخوردار است که هيچ نهادی حق قانونگذاری در خصوص آن را نيز ندارد و اعضای اين مجلس خود حق تعيين شرايط کاری و نظارتی برای خود را دارند.
  اجلاس خبرگانی با چنين جايگاهی منحصر به فرد، در شرايط خطير کنونی برگزار شد و پرسش من از شما به عنوان رئيس اين مجلس است که آيا اين مجلس بر اساس وظيفه خود در اين اجلاس عمل کرده است؟ آيا آن نطق های پيش از دستور و آن گزارش و بيانيه ای که صادر شد به واقع پاسخگوی پرسش ها و ابهامات جامعه امروز ايران بود؟ اگر جناب آيت الله دستغيب با آن سوابق درخشان و پايگاه عميق مردمی که دارند نيز در آن مجلس سخنی را از سر دلسوزی گفتند چنان با ايشان برخورد شد و از ضرورت طرد و حذف و تنبيه ايشان سخن به ميان آمد که گويی در آن مجلس جز به تمجيد و تجليل نبايد سخن گفت و هيچ خبره ای حق انتقاد از شرايط کشور را ندارد و دهان آن خبره ای که از هفت خوان شورای نگهبان گذشته و توانسته به مجلس خبرگان راه يابد را بايد با خاک پر کرد تا مبادا جز به مداحی و تجليل از شرايط موجود سخنی بگويد! به راستی که ما به کجا می رويم؟ و اگر قرار بر اين بود و هدف مقدس همه ما در مبارزه با استبداد و استعمار رسيدن به چنين نقطه ای بود چه احتياجی بود به مجلس خبرگان؟ اگر قرار بر اين است که در مجلس خبرگان هيچ خبره ای جز به تاييد سخن نگويد آيا بهتر آن نيست که اجلاس سالانه ای هم برگزار نکند؟ به راستی ديگر چه احتياجی است به هزينه کردن از بيت المال و داشتن ساختمان و دفتر و کارمند واين همه هزينه کردن. آيا بهتر نيست چنين مجلسی را بگذاريد فقط برای روز مبادا که خدای نکرده اتفاقی برای مقام رهبری رخ دهد؟
 
  اجلاسيه مجلس خبرگان برگزار شد و توقع آن بود که نمايندگان مردم در اين مجلس نگاهی موشکافانه به آنچه روز انتخابات 22 خرداد رخ داد و حوادث و بحران های قبل و پس از آن داشته باشند. گمان اما نمی کردم که در اين اجلاس، خبرگان ملت، بحران مبتلا به کشور را “فتنه” بخوانند و چنين به اميد پاک کردن صورت مساله ، سر خويش را به زير برف کنند. به راستی جنابعالی که قبل از انتخابات “آتشفشان” خشم مردم را روشن ديده و آن را اعلام عمومی کرده بوديد چگونه تاييد فرموديد که تصاعد اين آتشفشان را امواج فتنه بخوانند و چنين بی دغدغه از کنار شرايط خطير مترتب بر کشور بگذرند؟
 
 
در عجبم که با قانون اساسی، اين ميراث گرانبهای امام و خونبهای شهيدان و ثمره تلاش و پايمردی رهروان انقلاب، و با يکی از اصلی ترين پايه های آن که همانا مجلس خبرگان رهبری است چه رفتاری می شود! و عظمت اين مجلس و جايگاهی که می تواند در حفظ و سلامت نظام جمهوری اسلامی و احقاق حقوق مردم داشته باشد، چه سرنوشتی پيدا کرده است!
  رياست محترم مجلس خبرگان رهبری
  امام اگر اين مجلس را مايه تقويت رهبری می دانستند منظورشان نه فقط قدردانی و تاييد محسنات که نقد ايرادها از طريق اعمال و انجام وظيفه نظارتی نيز بود. متاسفانه اما جايگاه اين مجلس در سالهای گذشته بدانجا رسيد که نمايندگان ادوار آن همچون آيات عظام رحمت الله عليهم احسان بخش و جمی و عبايی خراسانی و خلخالی و آيت الله عباسی فر را قلع و قمع کردند و تيغ نظارت استصوابی بر گردن آنها نهادند و کسی هم دم بر نياورد که اين چه بلايی است که بر سر خبرگان ملت اين نظام می آورند و مگر آنها چه گناهی کرده بودند که مستحق حذف قرار گرفتند. نتيجه آن سکوت ها است که امروز عده ای به خود جرات می دهند به محض شنيدن صدايی ناخوشايند از يک نماينده، فرياد اخراج و حذف او را سر دهند. غافل از آنکه چنين اختناق و سختگيری هايی آن هم در حق يک نماينده مجلس خبرگان با هيچ عقل سليمی قابل توجيه نيست. چگونه می توان برای مردم توجيه کرد خفه کردن و بستن دهان يک نماينده مجلس خبرگان را که وظيفه ای سنگين برعهده او گذاشته شده است صرفا بدان دليل که حرفی ناخوشايند عده ای زده است؟ اين دم خروس چيزی نيست که بتوان به راحتی از عهده پنهان کردنش برآمد؟ و بايد که مقام رهبری خود وارد عمل شوند و در برابر اين بی حرمتی ها در حق يک نماينده مجلس خبرگان بايستند و ممانعت به عمل آورند. و به راستی آيا مجلسی با اين ترکيب که تحقير عضو آن نيز چنين رايج و ممکن است چگونه می تواند در هنگامه ای سخت و در روز مبادا، تصميمی شايسته و بايسته برای کشور و ملت بگيرد؟
  جناب آقای هاشمی
  پاسخ شما چيست به مردمی که از وظايف مجلس تحت رياست شما در شرايطی چنين خطير پرسش می کنند؟ آيا اگر مجلس خبرگان در اجلاس خود نگاهی گذرا به آنچه که در چهار سال گذشته بر اين مملکت رفته است می انداخت نمی توانست بسيار بهتر زمينه های پيدايش بحرانی که بر مملکت حاکم است – و شما البته فتنه اش خوانده ايد- را دريابد؟ شما در سخنرانی های قبل و بعد از انتخابات خود بارها به بحران های اقتصادی و به هم خوردن سند چشم انداز در کشور و انحراف از آن اشاره کرده ايد ولی آيا پرداختن به اين بحران ها نبايد جايی در مجلس خبرگان پيدا می کرد؟ آيا در وظيفه شما در مجلس خبرگان نيست که رسيدگی کنيد به آنچه که به نام خصوصی سازی و انجام اصل 44 قانون اساسی انجام می شود و نهادهای تحت نظارت رهبری همچون سپاه و ستاد اجرای فرمان امام (که بنا به فرمانی که امام به بنده و آيت الله حسن صانعی دادند قرار بود حداکثر طی دو سال کليه اموال توقيفی اش يا رفع توقيف و يا با بررسی دقيق در صورت نامشروع بودن مصادره شود و اين ستاد به کار خود پايان دهد؛ ستادی که نوه گرامی حضرت امام نيز بارها گله کرده و درخواست داشته اند که در صورت تعطيل نکردن آن حداقل لفظ “امام” را از عنوان آن بردارند) سهام يک وزارتخانه دولتی را در نيمی از يک ساعت به نام خود می کنند و به نام خصوصی سازی حماسه ای ديگر در ادامه و تکميل حماسه انتخابات رياست جمهوری اخير می آفرينند؟ به راستی تا چه حد در اين اجلاس به سياست خارجی بدون طرح و برنامه ای که موجب وهن نظام ما در مجامع بين المللی شده است پرداخته شد؟ آيا مشکلات اجتماعی حاکم شده بر کشور و امنيتی کردن فضای سياسی جامعه و دانشگاه ها و مراکز مختلف کشور از هيچ اهميتی برای بررسی برخوردار نبود که اعضای آن مجلس توجهی بدان نکردند؟ به راستی تا چه حد در اين اجلاس به عملکرد برخی سازمانهای تحت نظارت رهبری که نظارت عاليه بر آنها بر عهده شما در مجلس خبرگان است رسيدگی شد؟ آيا مروری نکرديد برآنچه در رسانه به اصطلاح ملی ما می گذرد و افتی که مخاطبان اين رسانه پيدا کرده اند؟ آيا صحبتی در اين خصوص شد که چرا سه کانديدای به ظاهر ناکام شبه انتخابات اخير را در قوطی می کنند و ياران آنها را در سلول انفرادی می اندازند و آنها صرفا در گذر از سلول های انفرادی است که می توانند راهی به آن رسانه ملی آن هم برای پخش اعترافات پيدا کنند و با اين حال درهای اين رسانه اما به روی حاميان کانديدای پيروزخوانده و دادستان محترم کشور باز است که بيايند و سخنان خود را يکسويه عليه کانديداهای ديگر مطرح کنند و بروند؟ آيا شما بر اين نکات واقف نبوديد؟ واقف بوديد و اگر در اين اجلاس به آنها اشارتی نشد آيا اين بدان مفهوم نيست که روحيه عدالت خواهی و رشادت انقلابی از ميان ما رخت بربسته و زايل شده است؟ و امروز به راستی چه پاسخی داريد در برابر آنهايی که مدعی اند اين مجلس وظيفه نظارتی خود را فراموش کرده و به نهادی بی اثر و تبليغاتی مبدل شده است؟ آيا جای آن نبود که اعضای اين مجلس سه کانديدای معترض به نتيجه انتخابات را که همگی از سرمايه ها و خدمتگزاران اين نظام بوده اند فرا می خواند و سخن آنها را می شنيد و پس از آن مبادرت به صدور بيانيه خود می ورزيدند؟
  جناب آقای هاشمی
  بر خود می بينم که بخشی از تعبير حضرت امام در خصوص جايگاه مجلس خبرگان را برای شما و ديگران يادآور شوم که فرمودند:«اکنون شما ای فقهای شورای خبرگان و ای برگزيدگان ملت ستمديده در طول تاريخ شاهنشاهی و ستمشاهی، مسئوليتی را قبول فرموديد که در راس همه مسئوليت هاست، و آغاز به کاری کرديد که سرنوشت اسلام و ملت رنج ديده و شهيد داده و داغ ديده در گرو آن است. تاريخ و نسل های آينده درباره شما و ملت قضاوت خواهند کرد و اولياء بزرگ خدا ناظر آرا و اعمال شما می باشند: والله من ورائهم مُحيط و رقيب. کوچکترين سهل انگاری و مسامحه و کوچکترين اعمال نظرهای شخصی و خدای نخواسته تبعيت از هوای نفسانی که ممکن است اين عمل شريف را به انحراف کشاند بزرگترين فاجعه تاريخ را بوجود خواهد آورد».
 
  و به راستی چه نسبتی است ميان عملکرد کنونی اين مجلس با انچه امام در خصوص جايگاه آن مجلس بر زبان آورده اند و اختياری که قانون اساسی و تدوين کنندگان آن بنا به رای مردم به اين مجلس و نمايند گان آن اعطا کرده است؟ چه جای انکار است که مجلسی چنان مهم در زمانه ای چنين خطير به نهادی بی اثر مبدل شده است. و من مهدی کروبی امروز اين نامه را به شما نوشتم و از باب تذکر و يادآوری اين نکات را بازگو کردم تا به وجدان خويش در برابر امام راحل، انقلاب و مردم شريف ايران عمل کرده و نشان داده باشم که آنچه بر آن مجلس می رود نه به نفع نظام است و نه به نفع مردم و نه تضمين کننده جمهوريت و اسلاميتی که بيش از 98 درصد مردم در فروردين 1358 به آن رای دادند.
                                                 والسلام عليکم و رحمه الله و برکاته
                                                               مهدی کروبی
                                                              ششم مهر 1388

ملت شریف و تاریخ ساز ایران

آنچنانکه می دانید خادم شما در روزهای پس از انتخابات و در تندباد حوادثی که در سه ماهه گذشته از سر این مملکت و نظام گذشته است، نامه های هشدار دهنده و آگاه کننده پی درپی و متناوبی را خطاب به مسئولین امر نوشته است بدین امید که گشایشی حاصل گردد و مباد که حقی ضایع شود و ظلمی صورت بگیرد و ظلم و آه مظلومان دامان ما را بگیرد و رها نسازد؛ چه آنکه به توصیه دین و تجربه تاریخ می دانیم که: الملک یبقی مع الکفر و لا یبقی مع الظلم.

سه ماه از سر مملکت ما گذشت، اما چگونه سه ماهی؟ اگر در انتخابات ریاست جمهوری نهم ما ساعتی به خواب رفتیم و بیدار که شدیم، گویا که به خواب اصحاب کهف فرو رفته باشیم، همه چیز را دگرگون شده دیدیم؛ در انتخابات ریاست جمهوری اخیر اما همانطور که پیشتر هم گفته ام دیگر بیدار ماندن تا صبح هم کارساز نبود؛ چراکه قبح دزدیدی شبانه ریخته و این بار کار به رهزنی رسیده بود. این اما تازه اول ماجرا بود. هیچ گاه برای من قابل پیش بینی نبود که یک روز در جمهوری اسلامی به تظاهرات آرام و مسالمت آمیز مردم چنین پاسخ دهند که دادند. پرسش و ابهام مردم درباره سرنوشت رایی که داده بودند را پاسخ دادند اما نه با برهان و منطق که با گلوله و باتوم و چماق و ضرب و شتم. در کوچه و خیابانها هر آنچه را که دور از انتظار بود دیدم؛ صحنه هایی که خاطرات دوران جوانی ما را زنده می کرد. به مرور زمان و در گذر حوادث اما خبرهایی دیگر رسید از شکنجه و انجام اعمال حیرت آور از درون بازداشتگاههای بی نام و نشان؛ خبرهایی که بر حیرت من و هر ناظر و بیننده ای می افزود. افرادی می آمدند و نقل می کردند یا با سند و شهادت نشان می دادند در ایام محبس چه از سر آنها که نگذشته است؟

خدایا مهدی کروبی چه می دید و چه می شنوید؟ یا للعجب؛ کاش او زنده نبود و نمی دید که روزی در جمهوری اسلامی شهروندی نزد او بیاید و شکوه کند که در ساختمانی بی نام و نشان، توسط افرادی بی نام و نشان تر،هر عمل قبیح و غیر معمولی بر او صورت گرفته است: از لخت و عریان کردن افراد و نشاندن آنها در مقابل یکدیگر تا فحاشی های وقیحانه و ادرار کردن در صورت آنها و رها کردن چشم و دست بسته دختران و پسران در بیابان. اینها کم نبود که خبر از تجاوز به دختران و پسران در بازداشتگاهها نیز رسید. با خود گفتم که سه دهه پس از انقلاب و دو دهه پس از فوت امام به راستی ما به کجا رسیده ایم؟

طبیعی بود که رگهای غیرت به جوش آیند. که مگر می شد با شنیدن این اخبار و گزارش ها آرام نشست و سر راحت بر بالین گذاشت؟ اینچنین بود که دست به نوشتن نامه ای خطاب به رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام بردم. نوشتم که خبر از تجاوز و شکنجه و انجام اعمال غیر معمول می رسد و من بی هیچ داوری از شما می خواهم که تحقیق کنید و دریابید که آیا چنین فجایعی رخ داده است یا نه؟ این نامه که منتشر شد اما پاسخ آن، هیاهوهای بسیار بود که آغازیدن گرفت و بارانی از دشنام و تهدید بود که بر سر من باریدن گرفت. خطیبان جمعه در اقدامی هماهنگ و برآمده از دستورالعمل های اداری، از تریبون نمازجمعه هرآنچه توانستند علیه من گفتند و به من نسبت دادند. اینچنین بود که تردیدهای من جدی تر شد. با خود گفتم که اگر چنین فجایعی رخ نداده بود می گفتند که رخ نداده است، اما حملاتی بدین صورت غیر معمول از تریبون های کوچک و بزرگ نماز جمعه و فحاشی هایی چنین نامعمول از سوی برخی مطبوعات نشان از آن دارد که آتشی به خرمن عده ای افتاده است. خود را مکلف دیدم که بایستم و از میدان به در نشوم.

نامه ای که به رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام نوشته بودم برای بررسی در اختیار رئیس قوه قضاییه وقت قرار گرفت و آیت الله شاهرودی نیز دستور پیگیری ماجرا را به دادستان کل کشور،آقای دری نجف آبادی، داد. آقای دری تماسی با من گرفت و مقرر شد تا نماینده ای را نزد من بفرستد. آن نماینده آمد و من از باب نمونه، فردی را که مدعی بود علاوه بر شکنجه مورد تجاوز نیز قرار گرفته است، به ایشان معرفی کردم. نماینده اقای دری نیز تاکید کرد که کسی از ماجرا باخبر نشود تا خللی در روند رسیدگی پدیدار نگردد و حتی در خواست کرد که بازجویی خارج از محل دفتر من و در مکانی دیگر صورت پذیرد که کاملا محفوظ بماند. تا اینجای کار برخوردها معقول بود. تا اینکه پای دادستان اکنون معزول تهران به ماجرا گشوده شد. او تماسی با من گرفت و گفت که نماینده ای را برای بررسی ماجرا به ملاقاتم می فرستد. آن فرد آمد و از من شاهد و نمونه خواست. صحیح آن بود که من مطابق قراری که با نماینده آقای دری گذاشته بودم، می گفتم که به دستور آقای شاهرودی، اکنون آقای دری و نماینده ایشان درحال پیگیری ماجرا هستند و از من خواسته اند که اطلاعات خود را با فرد دیگری درمیان نگذارم. اما از انجا که درکار خود مشکلی نمی دیدم و بنا را بر احقاق حق و تعامل با مسئولان می دیدم، به نماینده دادستان معزول تهران این فرصت را دادم که در اتاقی در دفتر کارم با همان شاهدی که نماینده آقای دری نیز پای سخنش نشسته بود ملاقات کنند و شرح شکوه و شکایت او را بشنوند. گفتم که اگر می خواهید مکان دیگری را برای ملاقات با آن شاهد معین کنید که نماینده دادستان تهران اما برخلاف نماینده آقای دری گفت انجام ملاقات در دفتر خود من را مناسبتر تشخیص داد.

بر خلاف ملاقات اول که به خوبی انجام شد این ملاقات اما صورتی دیگر به خود گرفت. آنچنانکه در اثنای جلسه آن پسر بیرون آمد و گفت که اینها به دنبال چیز دیگری هستند و دعوی پیگیری قضایی ندارند، بلکه در اندیشه برخورد سیاسی و پاک کردن صورت مساله اند. گفت که نماینده دادستان تهران می خواهد که همراه او به پزشکی قانونی بروم. او را مجاب کردم که همراه آنها برود. در راه اما آنها به بازجویی سیاسی خود ادامه داده و به او گفته بودند که تو باید به خاطر خدا و به خاطر خانواده و آبرویت سکوت می کردی و نباید آلت دست سیاستبازان می شدی و بسیاری سخنان دیگر از این دست که اکنون مجال شرح آن نیست.

آن روز گذشت و فردای آن، همان پسر، وحشت زده نزد من آمد و گفت که رفته اند و در محله از خانه و همسایه درباره او تحقیق کرده اند. گفتم وحشت نکن، هدف آنها کشف حقیقت است. پسر اما باری دیگر به من مراجعه کرد و گفت که آنها ماجرا را به پدر او گفته اند و آبرویش رفته است و پدر او مدام گریه می کند. از پسر خواستم که پدرش را نزد من آورد تا با او سخن بگویم و آرامش کنم. آن پسر اما رفت و دیگر خبری از او نشد. پس از مدتی سه شنبه گذشته پدر به سراغ من آمد درحالیکه نگران فرزندش نیز بود. مردی بیش از هفتاد ساله و محترم را دیدم که اندوه از چهره و سخنش می بارید. می گفت ما مسلمان و مذهبی هستيم و چرا با ما چنین کردند؟ عکس هایی را از جیب خود درآورد و نشانم داد تا از سابقه شان گفته باشد. تصویرهایی از زمان جنگ که پسر مجروحش را خوابیده بر تخت بیمارستان نشان می داد، درحالیکه رهبری فعلی – رئیس جمهور وقت- در عیادت از مجروحین بر سر تخت او ایستاده و درحال بوسیدن فرزند مجروح اوست و فرزندش نیز دست خود را بر گردن ایشان انداخته است. می گفت که سابقه ما آن بوده است و امروز ما نیز چنین است. شکوه و شکایت داشت که آبروی ما را در محله برده اند و از کسبه محله نیز درباره ما پرسیده اند. می گفت که من در خانه مان وحشت دارم. او را در ماشینی سوار کرده و درباره پسرش سوال پیچش کرده اند و او هم توضیح داده بود که فرزندش دانشجو و صادق و راستگو است. با این حال به این نیز بسنده نشده بود. می گفت که بعد از این به خانه آمدم و ساعتی بعد زنگ خانه به صدا درآمد. پایین آمدم و در را باز کردم اما کسی نبود، بالا که آمدم دوباره زنگ خانه به صدا درآمد و دوباره در را باز کردم و کسی را ندیدم. این اتفاق برای بار سوم هم افتاده بود و این بار که او در را گشوده بود با موتورسواری روبرو شده بود که در مقابل خانه آنها قرار گرفته و فردی نیز با چهره مهیب بر ترک آن درحال عکس برداری از خانه آنها و داد و فریاد و بدگویی علیه شان در محله بود. پدر می گفت که با این اتفاقات ما در این خانه دیگر امنیت و آرامش نداریم.

گویا اینها ماموران تحقیق بودند که برای کشف حقیقت و دستیاری قضاوت آمده بودند. واین نتیجه و دستاورد ما بود از اولین سندی که در اختیار دستگاه قضایی قرار دادیم. دستگاه قضایی در نظام اسلامی که خود را با رویه حضرت امیر مقایسه می کند، برای تحقیق قضایی به هدف تهدید، موتورسوار مسلح سراغ شاکیان فرستاده بود. شرم است از بردن نام حضرت امیری که برای کندن خلخال از پای یک زن یهودی به خود می پیچید و اسوه عدالت بود و باری نیز که در دادگاه به شکایت یک یهودی حاضر شد و قاضی نام ایشان را به کنیه برد، به اعتراض گفت که در پیشگاه قضاوت، من و این یهودی با هم برابریم.

و من امروز شرح این ماجراها را می گویم تا مردم بدانند و چنین اتفاقاتی را با رفتار علوی قیاس نگیرند. می گویم، تا در تاریخ بماند که چگونه عده ای در این مملکت چادر حیا را دریدند و غیرت دین و کشور را جریحه دار کردند و آیندگان نگویند که این ظلم ها بر فرزندان این آب و خاک رفت اما صدایی برنخواست و کسی فریاد خود را به اعتراض حیایی که دریده شده بود بلند نکرد.

بدین ترتیب حوادثی که از سر یکی از شهود ما گذشت درسی شد تا بقیه شهود را دست و پا بسته در اختیار دادستان معزول تهران قرار ندهیم. دادستان کل کشور آقای دری نیز از سمت خود برکنار شده و بنابراین تمام درها بسته شده بود. این درحالی بود که فحاشی ها علیه مهدی کروبی از تریبون های رسمی و توسط مطبوعاتی که از پول بیت المال ارتزاق می کردند نیز هر روز فزونی می گرفت. اینچنین بود که نامه ای به ریاست جدید قوه قضائیه نوشتم و درخواست دادخواهی و رسیدگی به ماجراها را کردم. در نتیجه ی این نامه بود که کمیته ای سه نفره به دستور ریاست جدید قوه قضاییه تشکیل و مسئول پیگیری حوادث بعد از انتخابات و رسیدگی به شکایات خانواده مصدومین روحی و جسمی شد. جلسه اول تشکیل شد که جلسه خوبی هم بود. در این جلسه علاوه بر سندی که پیشتر در اختیار دادستان تهران و دادستان کل کشور قرار داده بودم، دو سند دیگر نیز ارائه کردم که اکنون بر خود می بینم شرح کامل تری از آنها را برای شما مردم گزارش دهم.

سند دوم که با مدارک کامل نیز همراه بود شرح ماجرای رفته بر خانمی بود که در تظاهرات خیابانی بازداشت شده و آنچنانکه خودش می گفت در ماشین با برآمدگی های جسمی او ور رفته بودند و وقتی که به محل مورد نظر رسیده از او خواسته بودند شلوارش را از پایش درآورد که او نپذیرفته اما آنها او را درحالی که به زمین نیز افتاده بود مجبور به درآوردن شلوارش کرده بودند. در همین اثنا مسئول بالاتری آمده و اعتراض کرده بود که اینجا چه خبر است و ماموران گفته بودند که او از بی حیایی لباسش را درآورده و خود را بر زمین انداخته است تا آبروی ما را ببرد؛ حال آنکه آن زن نیز فریاد می زده و داد و بیداد می کرده است که آنها به زور با او چنین کرده اند. والله اعلم!

سند سوم نیز مربوط به جوانی بود که عضو یکی از گروههای سیاسی قانونی هم بود و مادرش با من تماس گرفته و او را نزد من فرستاده بود.او خودش مدارک پزشکی قانونی و همچنین یک سی دی به همراه داشت که نشانگر ضرب و شتم شدیدش بود. این فرد مدعی نبود که مورد تجاوز قرار گرفته است اما عکس ها نشانگر التهاب و قرمزی مقعد او نیز بود.می گفت که در زیر شکنجه و کتک بیهوش بوده و نمی داند که با او چه کرده اند و اگر مورد تجاوز قرار گرفته نیز نفهمیده است. پزشکی قانونی نیز در این خصوص با تایید التهاب مقعدی، بررسی بیشتر را نیازمند نامه جدید و حکم قضایی دانسته بود. او پنج روز در بازداشت به سربرده بود اما در این چند روز آنچنان به صورت پی در پی مورد ضرب و شتم سنگین قرار گرفته بود که ماموران تصور کرده بودند او مردنی است و بنابراین گفته بودند که می خواهیم تو را به اوین منتقل کنیم اما در نهایت چشم و دست بسته در بیابان رهایش کرده بودند. یاللعجب!

اینها سه سند کتبی بود که در جلسه اول ارائه کردم و درباره دو سند دیگر نیز به صورت شفاهی صحبت کردیم و گفتم که این دو مورد نیز مطرح است اما سندی کتبی در خصوص آنها وجود ندارد. یکی از آنها ترانه موسوی واقعی بود که گفتم خانواده اش به ما راه نمی دهند و بهتر است که شما خود با هدف تحقیق، ماجرا را دادخواهی و پیگیری کنید. شاهد صحت ماجرا هم تلاش مذبوحانه ای بود که عده ای برای ساختن ترانه موسوی قلابی انجام داده بودند. کمیته اگر کارش تحقیق بود باید به سراغ محفل نشینانی می رفت که آن فیلم کذایی را برای پخش در رسانه ملی ساخته بودند؛ همانهایی که به خانواده ترانه موسوی قلابی گفته بودند “شما کاری با ترانه واقعی نداشته باشید، آن را خودمان حل می کنیم”. گویی مهدی کروبی همه جرمش این بود که اسرار ماجرای «ترانه» را هویدا کرده و از سناریویی مشابه با سناریوی قتل های زنجیره ای پرده برداشته بود. زبان سرخ او سر سبز روزنامه اعتماد ملی را نیز بر باد داد که به محض افشای این ماجرا روزنامه نیز تعطیل شد. ماجرای ترانه واقعی را آنچنانکه شنیده بودم به صورت شفاهی برای کمیته بازگو کردم. ترانه موسوی به همراه یک دختر و چند پسر دیگر در مقابل مسجد قبا در روز مراسم سالگرد آیت الله بهشتی بازداشت شده بودند. دخترها پس از بازداشت شماره تلفن خانه شان را ردوبدل می کنند تا هریک که آزاد شد خانواده دیگری را از بی خبری بیرون آورد. آنها در همان روزهای بازداشت و درمیانه ضرب و شتم ها و به هنگام انتقال از یک مکان به مکانی دیگر متوجه غیبت ترانه موسوی می شوند. بدین ترتیب آن دختر دیگر وقتی که آزاد می شود با خانواده ترانه و همچنین با کمیته پیگیری تماس گرفته و گفته است که ترانه با ما بوده و مفقود شده است. مادر ترانه اما که گویا بسیار می ترسید گفته بود که دیگر با او تماس نگیرند. این دختر در کمیته پیگیری اینجانب و آقای موسوی نیز حاضر شده و تمام توضیحات لازم را در خصوص ترانه واقعی داده بود. از هیات سه نفره خواستم که حقیقت یابی در خصوص این سند شفاهی را نیز انجام دهند و از آنجا که هویت سناریونویسان درباره ترانه قلابی روشن بود، راههای حقیقت یابی نیز در دسترس و آسان به نظر می رسید. من بر این تصور بودم که در دستگاه قضایی علوی، از ما اشارتی کافی است تا آنها به سر بدوند. والله اعلم!

سند شفاهی دومی که در همان جلسه اول ارائه کردم مربوط به خانمی بود به نام سعیده پورآقایی. گفتم که درباره فردی به این نام هم به من خبرهایی داده اند و می گویند فرزند جانباز است که البته چون خود در خصوص آن خبر نداشتم و خانواده او را ندیده بودم درخصوص او محکم صحبت نکردم و خیلی سطحی از کنار آن گذشتم و در همین حد اشاره کردم که به هرحال برای او در تهران مجلس ختمی هم برگزار شده است. این سست ترین موردی بود که در جلسه اول ما با کمیته سه نفره بدان اشاره شد و خیلی سریع نیز از آن گذشتیم.

دو روز بعد از این جلسه اما در ادامه پیگیری هایم در خصوص این مورد خاص که اطلاع شخصی ام در موردش کمتر بود ملاقاتی داشتم با خانمی که خواهر ناتنی خانم پورآقایی بود. او گفت که پدرشان جانباز نبوده و شش سال پیش فوت کرده است. او از من آدرس محل سکونت مادر سعیده را می خواست که زن پدرش بود و می گفت رابطه شان با آنها قطع است و او از محل سکونت آنها خبری ندارد. من نیز از آنجا که آدرسی از خانواده سعیده نداشتم از آقای مقیسه در ستاد آقای موسوی که این گزارش را به ما داده بود آدرس خانواده آنها را طلب کردم که ایشان ندادند از آن رو که روند تحقیقاتشان خراب نشود و آن خانواده نترسند. تلفنی نتوانستم از آقای مقیسه آدرس محل سکونت را بگیرم و درنهایت او را قاتع کردم که شنبه هفته گذشته درجلسه ای با حضور خواهر ناتنی سعیده شرکت کند. بدین ترتیب آقای مقیسه و خواهر سعیده را روبروی هم نشاندم و به سعیده گفتم که انشاءالله خواهرت کشته نشده است که او گفت این عکس منتشر شده متعلق به خواهر اوست و او قطعا کشته شده است. از آقای مقیسه خواستم که آدرس محل سکونت خانواده سعیده را به خواهر ناتنی او بدهد که اگر چنین نکند ابهامی برای خواهر او ایجاد خواهد شد. آقای مقیسه اما در اینجا به من گفت که ماجرای مرگ سعیده و آنچه تاکنون روایت شده بود کمی شک برانگیز است چراکه ما فهمیده ایم پدر او جانباز نبوده و شش سال پیش فوت کرده و سعیده چندبار نیز سابقه فرار از خانه داشته است. من گفتم که شما کاری با این نکات نداشته باشید و برای رفع ابهام آدرس را به خواهر ناتنی سعیده بدهید که در نهایت نیز اقای مقیسه آدرس را به ایشان دادند.

این ماجرا گذشت و روز دوشنبه هفته پیش بود که آقای محسنی اژه ای در تماسی از من خواست که در جلسه ساعت دوبعدازظهر کمیته حاضر شوم و بدین ترتیب جلسه دوم کمیته نیز برگزار شد. اعضای کمیته در ابتدای جلسه با اشاره به اینکه می خواهند به بررسی هایشان ادامه دهند بدون آنکه درباره سندهای کتبی ارائه شده و ترانه موسوی هیچ بحثی انجام دهند یکباره از من پرسیدند که آیا گزارش و سخن جدیدی درباره سعیده پورآقایی دارم یا نه؟ که من شرح ماجرای دیدار خود با خواهر او را بازگو کردم و گفتم که نه تنها برخلاف آنچه گفته بودند پدر سعیده جانباز نبوده که شش سال پیش فوت نموده و سعیده چند بار از خانه فرار نیز کرده است و اینکه می گویند در هنگام الله اکبر گفتن به او تیراندازی شده هم صحت ندارد. و نقل کردم که این نکات را آقای مقیسه نیز به من گفته اند و شرح دیدار خود با خواهر ناتنی سعیده و سخنان آقای مقیسه را هم بازگو کردم. جالب اما آنجا بود که در این جلسه به جز این موضوع که از ابتدا نیز من به عنوان سند شفاهی و نه چندان محکم به آن اشاره کرده بودم، صحبتی درباره آن سه سند کتبی نشد و درباره ترانه هم صرفا بحث کوتاهی درگرفت.

در ادامه این جلسه البته بحثی طلبگی هم در گرفت درباره سخنانی که آقای رئیسی در میانه جلسه اول و دوم با خبرنگاران درمیان گذاشته و گفته بود:«اظهارات کروبی باید بررسی شود.» البته آقای خلفی متفاوت از آقای رئیسی از «بررسی اظهارات و مستندات» سخن گفته بود. من بدین ترتیب در جلسه گفتم که آنچه ما با شما درمیان گذاشته بودیم صرفا اظهارات و مدعیات نبود بلکه مستندات بود و درقالب سی دی ارائه شده بود. گفتند سی دی که سند نمی شود و من نیز گفتم که مگر در حین ارتکاب تجاوز می توانسته ام فیلمبرداری کنم که اکنون فیلم آن را در اختیار شما قرار دهم، و مگر من در محل ارتکاب جرم حاضر بوده ام و نخ انداخته ام که اکنون به شما بگویم چقدر فاصله میان آنها بوده است و آیا شما توقع دارید که من آلات جرم و تجاوز را هم ضمیمه پرونده می کردم؟ گفتم که من به دنبال سند آوردن هم نیستم و اینجا محکمه من نیست و اگر هم سندی به شما ارائه کرده ام برای آن بوده است که سرنخی باشد تا بروید و پیگیری کنید و نگذارید که حقی ضایع شود و ظلم کردن، رایج گردد.

بدین ترتیب در این جلسه تنها به دادن یک سند دیگر اکتفا کردم که مربوط بود به خانمی که در خیابان بازداشت شده و همانجا در داخل ماشین ون به او و دختری دیگر تجاوز شده بود. به آنها گفتم که این خانم بسیار وحشت زده ونگران است و گفته است که اگر پدر و مادرم از ماجرا باخبر شوند و بی آبرو شوم خودکشی خواهم کرد. از حساسیت ماجرا آنها را آگاه کردم و گفتم که بر آنهاست تا مراقبت لازم صورت بگیرد و مباد درخصوص این شاهد نیز همچون سندی برخورد شود که در اختیار دادستان معزول تهران قرار دادم واسباب بی آبرویی یک فرد را در خانواده و محله ایجاد کردند. اسناد کتبی این تجاوز را هم در اختیار هیات قرار دادم و البته گفتم که مورد دیگری نیز هست که مربوط به خانم پرستاری است که بازداشت شده و عکس های او را من به دلیل حرمت با دقت نگاه نکرده ام اما همینقدر دیده ام که تمام بدن او در اثر ضرب و شتم سیاه شده بود و او نیز مدعی است که مورد تجاوز قرار گرفته است و اسناد آن را هم جهت تحقیق فردا برایتان می فرستم. و سپس تاکید کردم که ماجرای سند آوردن را در همینجا خاتمه می دهم و همین مقدار سند ارائه شده برای بررسی و روشن شدن ماجرا کفایت می کند.

درحالیکه این جلسه نیز به خوبی پایان یافت اما فردای ان روز به یکباره ورق برگشت. دفتر من و دفتر حزب اعتماد ملی پلمپ و آقایان بهشتی و الویری و داوری بازداشت شدند. هیات سه نفره نیز به جای پیگیری ماجرا گزارشی شتابزده را منتشر کرد. و اکنون که من به گزارش شتاب زده کمیته پیگیری که روز شنبه منتشر شد نگاهی می اندازم یقین پیدا میکنم که اعضای این کمیته نیز دستور داشته اند که سروته ماجرا را جمع کنند و آنها نیز چنین شتابزده ماجرا را جمع کرده اند.اما دو نکته در خصوص گزارش آنها:

در این گزارش سخنانی از زبان من روایت شده است که من نگفته ام و درمقابل، در این گزارش هیچ اشاره ای به بعضی مطالب که من از زبان برخی شاهدان گفته بودم و بسیار وقیحانه بود همچون سخناني كه فاعل در هنگام تجاوز برزبان مي آورده، نیز نشده است.

نويسندگان شتابزده اين گزارش مدعي شده اند كه اينجانب هيچ مدرك و سندي مبني بر تجاوز وانجام اعمال خلاف عرف در بازداشتگاهها تا پيش از نوشتن نامه ام به رئيس مجمع تشخيص دردست نداشته ام. ياللعجب كه آقايان از زبان ما سخن مي گويند و براي خود مي برند و مي دوزند. مهدي كروبي آنگاهي نامه به رئيس مجمع تشخيص نوشت كه بسياري چهره هاي موجه به او مراجعه كرده و برخي بازداشت شدگان نيز به او پناه آورده و از آنچه بر آنها و ديگران گذشته بود خون گريستند. اگرچه اين چهره ها شجاعت بسيار به خرج دادند كه در سيلاب تهديدها و فحاشي ها و در ميانه ارعاب هاي گسترده حاضر شدند نزد فرد بي پناهي همچون مهدي كروبي بيايند و من همينجا شجاعت آنها را مي ستايم.

در حالی که در اين گزارش به اولین سند کتبی ارائه شده صرفا به اندازه پانزده سطر روزنامه ای و به دومین سند کتبی در حد هفت سطر روزنامه ای و به سومین نیز در حد پنج خط اشاره شده و کوچکترین اشاره ای نیز نشده است به چهارمین سند کتبی که در جلسه دوم ارائه گشت و درحالیکه درباره اولین سند شفاهی یعنی ترانه موسوی نیز فقط چهار خط روزنامه ای در این گزارش آمده است، بیش از دویست سطر روزنامه ای این گزارش که بخش اعظم آن را تشکیل می دهد مربوط به دومین سند شفاهی ما یعنی سعیده پورآقایی است که از قضا خود تشکیک کامل را بر آن وارد کرده بودیم. حال اگر بگوییم که این جنازه را کدام مقام دولت جمهوری اسلامی در اختیار خانواده آنها گذاشته است و اجازه دیدن جنازه را حتی به نماینده ستاد آقای موسوی نیز نداده بودند آیا ساختگی بودن کل ماجرا جهت انحراف پیگیری ها را به اذهان متبادر نمی شود؟ این ظن آنگاهی تقویت می شود که می بینیم همین ماجرای مشکوک، ملاک نوشتن کلیت گزارش شتابزده هیات سه نفره نیز قرار گرفته است.

البته باید در همینجا اشاره کنم که چه خوشحالم این کمیته به سراغ سند کتبی چهارم که در اختیار آنها قرار داده بودم نرفتند و حقیقت یابی خود را به همین مقدار محدود کردند و حداقل زندگی یک فرد دیگر و آبروی او را به بازی نگرفتند. جای شکرش باقی است و خدا را شاکرم.

کمیته سه نفره در پایان گزارش شتاب زده خود خطاب به ریاست قوه قضائیه خواستار برخود عادلانه و قاطع با اینجانب شده است. و بدین ترتیب نتیجه حق جویی قوه قضائیه چوبی شد که بر سر مهدی کروبی فرود آمد. من اما بسیار خوشحالم و از این فرصت استقبال می کنم و آن را هدیتی الهی می دانم؛ باشد که امکانی پیش آید تا بتوانم به صورت مبسوط پرده از جزئیات این اسناد و اسناد دیگری که موجود است بردارم و بازگو کنم آنچه را که تا امروز نگفته ام و صدایی باشم برای حق خواهی. خرسندم اگر فرصتی دیگر به وجود آید تا من دامن جمهوری اسلامی را از این فجایع و بسیاری حوادث دیگر که بعد از رحلت امام پیش آمد و بر این مملکت گذشت پاک کنم.

مهدی کروبی امروز می داند و به یقین فهمیده است که انگشت بر جای خوبی گذاشته است. آنچنانکه از این هیاهوها و شتابزدگی ها برمی آید مشخص است که قبای آقایان لای در مانده است. توصیه حضرت امیر بود به مالک اشتر که به گونه ای حکومت کن که یک مظلوم حق خود را بدون لکنت زبان از ظالم بگیرد. ما کجا و توصیه های حضرت امیر کجا؟ فرزند مرحوم مطهری می گوید که خانمی به خانه ملت آمده و نزد او شکایت آورده که بر پسر او در بازداشتگاه چه گذشته است و بعد از آن، چنان با آن خانواده برخورد کرده اند که آن زن، خود تماس مجدد گرفته و گفته است که ما هیچ شکایتی نداشته ایم و به قول ما لرها “خر ما از کرگی دم نداشت”. این همان گرفتن حق بدون لکنت زبان است که توصیه حضرت امیر به مالک بود! مشخص است که تدبیر امور چه سمت و سویی به خود گرفته است. هیاهوها و هتاکی های آغشته به تهدید در هفته های گذشته تا آنجا فزونی گرفت که خانواده هایی نیز نزد من آمدند و خواستند که پیگیری ها را ادامه ندهیم و از عاقبت خود می ترسیدند و می گفتند که تو نه فقط برای خود که برای ما نیز دردسر ایجاد خواهی کرد. البته وقتی دختر یک زندانی را بازداشت می کنند و سپس این دختر عفیفه را شبانه، چشم بسته در بیابان رها می کنند تا آنجا که صدای یک روزنامه مستقل اصولگرا هم در می آید و می نویسد که این دختر را با چادر پاره در بهشت زهرا رها کرده اند، باید فهمید که تدبیر ملک و عدل در این مملکت به دست چه کسانی افتاده است و باید حق داد به آنهایی که نگران آینده خود هستند.

وقاحت اما به آنجا رسیده است که به جای مجرمان و مباشران و مسبان این مظالم، مهدی کروبی را می خواهند محاکمه کنند. غافل از آنکه محکمه واقعی در میان مردم است و باید به میان مردم رفت و دید که آنها چه کسی را محکوم می کنند و چه کسی را صدای حق خواهی خود می دانند. خدایا به تو پناه می برم از این فجایعی که جمعی مسبب آن بوده اند و نه تنها مایه ننگ جمهوری اسلامی که مایه ننگ ایران شده است و از این آبرویی که از عدالت و قضای اسلامی رفته است.

هیات سه نفره کار خود را پایان داد و خواستار برخورد قضایی با اینجانب شد و من اما قضاوت درباب خود را به داوری مردم و محکمه الهی وامی گذارم و نامه نگاري هاي خود در اين خصوص را در همينجا پايان مي دهم. اگرچه این توصیه را نیز با ریاست محترم قوه قضائیه باید درمیان بگذارم که مبادا در مسیر قاضی القضاتی، تحت تاثیر اراده های تحمیلی و بیرونی قرار بگیرند و از مسیر عدالت خارج شوند. چه آنکه ایشان در قیاس با دو رئیس پیشین این قوه از امتیازی ویژه برخوردارند و آن فرزندی آیت الله العظمی میرزا هاشم آملی و دامادی آیت الله العظمی وحید خراسانی است. امیدوارم که کارنامه قضایی آیت الله لاریجانی به گونه ای نباشد که در پایان دوران ریاست ایشان بر قوه قضا لطمه ای به ساحت مرجعیت وارد شود.

والله اعلم بالذات الامور

مهدی کروبی

23/6/1388

‏حضرات مراجع عظام تقليد و علماى اعلام قم ، نجف ، مشهد مقدس ،‏ ‏تهران ، اصفهان ، تبريز، شيراز و ساير بلاد اسلامى دامت بركاتهم
‏ ‏
‏ ‏پس از سلام و تحيت ، اين جانب با توجه به شرايط جارى در كشور و‏ ‏مظالمى كه هر روز شاهد آن هستيم و كارهاى خلافى كه به نام دين و‏ ‏مذهب تشيع انجام مى‎شود شرعا خود را موظف مى‎دانم از روى‏ ‏خيرخواهى و احساس خطر جدى نسبت به مصالح دين و كشور، و از باب‏ (و ذكر فان الذكرى تنفع المومنين ) امورى را يادآور شوم : 

‏ ‏
‏ ‏1 -  همه مى‎دانيم كه انقلاب ما يك انقلاب دينى و ارزشى بود و هدف‏ ‏اصلى از آن با تحمل آن همه مصيبت ها، سختى ها، تبعيدها، زندان ها و‏ ‏شكنجه ها، تنها تغيير اشخاص حقيقى حاكميت و تغيير صورى در بعضى‏ ‏امور جزئى نبود; بلكه مقصود حاكميتى بود كه در تمام عرصه ها به عقائد،‏ ‏اخلاق و احكام شرع مبين پايبند بوده و معتقد و عامل به آنها باشد; و در‏ ‏پرتو آن حاكميت ، ايمان ، مكارم اخلاق ، عدالت و آزادى از استبداد و‏ ‏خفقان ، محقق شده ، حقوق اقشار مختلف مردم تأمين گرديده و مظالم و‏ ‏تجاوز به حقوق آنان ريشه كن شود، و ملت ما از اين جهات احساس‏ ‏راحتى و آسايش نمايد و در مقابل ساير ملتها سربلند و الگوى تحقق‏ ‏عدالت ، عزت ، كرامت و ارزشهاى انسانى باشد. هدف اين نبود كه فقط‏ ‏نام و نشان و شعارها تغيير كند ولى عملا همان مظالم و انحرافات رژيم‏ ‏گذشته و تجاوزات به حقوق به شكل ديگرى به عنوان حاكميت دينى و‏ ‏ولايت فقيه جريان پيدا كند.

‏ ‏اين جانب كه همه مى‎دانند مدافع سرسخت حاكميت دينى و از پايه گذاران‏ ‏ولايت فقيه – البته نه به شكل مرسوم فعلى ، بلكه به گونه اى كه مردم او را‏ ‏انتخاب نمايند و بر كارهاى او نظارت داشته باشند – بوده ام و در راه تحقق‏ ‏آن در بعد علمى و عملى تلاش زيادى نموده ام ، اكنون در مقابل مردم آگاه‏ ‏ايران به خاطر ستم هايى كه تحت اين نام و عنوان بر آنان مى‎رود احساس‏ ‏شرمندگى كرده و خودم را در پيشگاه خداوند بزرگ مسئول و در مقابل‏ ‏خون هاى ريخته شده شهداى عزيز و تجاوزات به حقوق مردم بيگناه‏ ‏مورد عتاب مى‎بينم . بسيارى از افراد با سابقه در انقلاب از طريق نامه ،‏ ‏ايميل و يا حضورا به من مى‎گويند: حاكميت دينى كه شما وعده آن را به‏ ‏مردم مى‎داديد و ولايت فقيه را مجرى آن مى‎دانستيد و مى‎خواستيد آن را‏ ‏به پا داريد همين است كه امروز ما آن را مشاهده مى‎كنيم ؟ در حالى كه‏ ‏آنچه مشاهده مى‎شود در واقع حكومت ولايت نظامى است نه‏ ‏ولايت فقيه .

‏ ‏
‏ ‏2 -  حضرات مراجع و علماى اعلام ، خوب مى‎دانند كه در طول تاريخ‏ ‏پيوسته آنان ملجأ و پناهگاه مردم در مقابل تجاوزات و مظالم حكومت ها‏ ‏بوده اند، و اين افتخار را داشته اند كه در مقابل حكومت هاى جائر و در‏ ‏كنار مردم و مدافع شريعت و حقوق اقشار ستم ديده باشند و در اين راه‏ ‏صدمات و محروميت هايى را متحمل شده اند. جزاهم الله عن الاسلام خير‏ ‏الجزاء.

‏ ‏البته پس از پيروزى انقلاب ، متأسفانه اين سابقه درخشان و نورانى به‏ ‏واسطه اعمال خلافى كه در حكومت انجام گرفت و چه بسا روحانيت هم‏ ‏در آن نقش نداشت ولى به علت كوتاهى در نهى از منكر در معرض تحول‏ ‏و خطر جدى قرار گرفت و با دور شدن از اخلاق و گاه در عمل با تحكيم‏ ‏تئورى “هدف وسيله را توجيه مى‎كند” انحراف در مسير انقلاب و دور‏ ‏شدن از اهداف اوليه آن ، آغاز و اين خطر جدى تر شد تا آنجا كه امروز با‏ ‏تأسف بايد گفت به پايگاه معنوى و مردمى روحانيت و مرجعيت و به تبع‏ ‏آن به اسلام و مذهب كه به طور سنتى متكى به روحانيت و عجين با آن‏ ‏بوده و از آن راه ترويج مى‎گرديده ، ضربه زيادى وارد شده است كه معلوم‏ ‏نيست چگونه و چه زمانى قابل جبران مى‎باشد!

‏ ‏عجين بودن مذهب و عالمان و متخصصان دينى كه امرى مقبول و معقول و‏ ‏مورد تأييد مردم مسلمان است موجب شده است كه هر آسيب وارد بر‏ ‏روحانيت ، قهرا متوجه اسلام و مذهب نيز باشد.

‏ ‏در چنين وضعيتى مسئوليت مراجع محترم و روحانيت شيعه سنگين تر‏ ‏خواهد بود; زيرا علاوه بر وظايف عمومى آنان كه لازمه رشته تخصصى‏ ‏آنان و توجه مردم به روحانيت و مرجعيت است ، وظيفه دفاع از حيثيت‏ ‏مذهب و تطهير دامن آن از كارهاى خلافى كه حاكميت به نام مذهب انجام‏ ‏داده و مى‎دهد نيز بر عهده آنان خواهد بود; زيرا كارهاى خلاف شرعى كه‏ ‏خلاف اهداف اوليه انقلاب هم مى‎باشد و به نام دين و مذهب انجام‏ ‏مى‎گيرد از مصاديق بارز بدعت است . بدعت منحصر به تشريع و وارد‏ ‏كردن رسمى حكم غير دينى در دين نيست ، بلكه شامل هر كار خلاف‏ ‏شرعى كه به نام شرع و مذهب انجام گردد نيز خواهد بود.

‏ ‏در آيه 71 سوره توبه مى‎خوانيم : (والمومنون والمومنات بعضهم‏ ‏اولياء بعض ، يأمرون بالمعروف و ينهون عن المنكر) به مقتضاى‏ ‏جمع محلى به الف و لام استغراق ، همه مومنين و مومنات نسبت به‏ ‏يكديگر در حد امر به معروف و نهى از منكر ولايت دارند; پس علماء‏ ‏اعلام به طريق اولى داراى اين ولايت مى‎باشند و نبايد ساكت باشند. و‏ ‏در وصيت مولا اميرالمومنين (ع ) مى‎خوانيم : “لا تتركوا الامر بالمعروف‏ ‏والنهى عن المنكر فيولى عليكم شراركم ثم تدعون فلا‏ ‏يستجاب لكم ” (نهج البلاغه ، نامه 47) ترك امر به معروف و نهى از منكر‏ ‏و بى تفاوت بودن مردم در برابر كارهاى خلاف ، طبعا موجب سلطه اشرار‏ ‏است و دعاء فقط دردى را دوا نمى كند.

‏ ‏
‏ ‏3 -  با توجه به آنچه گفته شد متذكر مى‎شوم : حوادث و فجايع ماههاى اخير‏ ‏كه پس از انتخابات رياست جمهورى در كشور و در مرئى و مسمع‏ ‏حضرات مراجع و علماى محترم رخ داد زنگ خطرى است براى روحانيت‏ ‏و مرجعيت . در اين حوادث حق كشى ها، ظلم ها، تخلفات فراوان به نام دين‏ ‏و با تأييد بخش اندكى از روحانيون حكومتى و وابسته انجام شد و به‏ ‏دنبال آن ، اقشار وسيعى از مردم معترض طبق حق شرعى و قانونى و بر‏ ‏اساس اصل بيست و هفتم قانون اساسى با انتخاب مسالمت آميزترين راه ،‏ ‏اعتراض خود را به حاكميت ابلاغ كردند و حاكميت به جاى اين كه به نداى‏ ‏حق طلبانه مردم پاسخ مثبت و معقول دهد و درصدد تأمين حقوق تضييع‏ ‏شده آنان برآيد جمعيت چند ميليونى را آشوبگر و اغتشاشگر و عوامل‏ ‏بيگانه ناميد و به بدترين وضع و با خشونت كامل مردان و زنان بى دفاع را‏ ‏مورد ضرب و شتم و سركوب قرار داد و عده زيادى را بازداشت و گروهى‏ ‏را در خيابانها و عده اى را در زندان هاى مخوف به شهادت رساند.

‏ ‏عجب اين كه حاكميت با تكيه بر نيروى نظامى و انتظامى و كشيدن اسلحه‏ ‏بر روى مردم بى پناه و بى سلاح آنان را شهيد و يا زندانى نموده ولى در‏ ‏نهايت مردم را محارب ناميدند. خود بحران ايجاد كرده و نظام را به‏ ‏مخاطره انداخته ولى مردم و پايه گذاران نظام را اغتشاشگر و مخالف‏ ‏نظام مى‎نامند.

‏ ‏همزمان با سركوب مردم ، تعدادى از فعالان سياسى و نخبگان كشور كه هر‏ ‏كدام از آنان سال ها در جمهورى اسلامى خدمات با ارزشى داشته اند را‏ ‏بازداشت و با طرح هاى از پيش تعيين شده بر خلاف شرع و قانون ، شروع‏ ‏به پرونده سازى و گرفتن اعترافات دروغ و سپس نمايش آنها در‏ ‏دادگاههاى فرمايشى غير شرعى و غير قانونى نموده و در نتيجه آئين‏ ‏قضايى اسلام را مورد مسخره جهانيان قرار داده است ; و به جاى مجازات‏ ‏جدى آمران و عاملان آن همه جنايت ، فقط با وعده دادن مجازات آنان ،‏ ‏همچون وعده بر مجازات آمران و عاملان قتل هاى زنجيره اى ، به‏ ‏بازداشت افراد خدمتگزار ديگر و فشار بر دو كانديداى محترم‏ ‏حجة الاسلام والمسلمين حاج شيخ مهدى كروبى و جناب آقاى مهندس‏ ‏ميرحسين موسوى – دام توفيقهما و حفظهما الله تعالى – و بستن دفاتر و‏ ‏روزنامه هاى آنان و بازداشت همفكران و همكاران معزز آنان و متهم‏ ‏نمودن افراد صديق و خدوم در رسانه هاى وابسته حكومتى نموده و حتى‏ ‏از جايگاه مقدس نماز جمعه به امور واهى و دروغ همچنان ادامه مى‎دهند‏ ‏كه نهايت اين روند موجب تخريب بيشتر اعتقاد مردم به روحانيت و‏ ‏مرجعيت شيعه و اسلام عزيز خواهد شد.

‏ ‏در چنين شرايطى است كه مردم مسلمان ما از امثال حضرات مراجع و‏ ‏علماى محترم و اين حقير انتظاراتى دارند كه با توجه به وظيفه سنگينى كه‏ ‏شريعت مقدسه بر دوش عالمان دينى قرار داده است و نيز مسئوليت سنتى‏ ‏و تاريخى مرجعيت و روحانيت انتظار بجايى است . مردم مى‎گويند: اين‏ ‏ظلم ها و حق كشى ها و بدعت ها اگر خلاف اسلام است ، چرا مراجع محترم و‏ ‏علماى دين كه حافظ دين و مذهب و حصن اسلام و شريعت و مدافع حقوق‏ ‏مردم و مبين احكام شريعت و از جمله امر به معروف و نهى از منكر و‏ ‏اظهار مخالفت با خلاف ها و بدعت ها هستند، در مقابل اين همه بدعت ها و‏ ‏كارهاى خلافى كه به نام دين و مذهب انجام مى‎شود به پيروى از دستور‏ ‏پيامبر اسلام (ص ) اظهار علم و مخالفت صريح با بدعت ها نمى كنند؟ و آيا‏ ‏اين همه مظالم و حق كشى ها و جنايات از بيرون آوردن خلخال از پاى يك‏ ‏زن يهودى توسط سربازان معاويه كمتر است كه مولاى متقيان حضرت‏ ‏على (ع ) فرمود: اگر مرد مسلمانى از غصه آن بميرد نبايد ملامت شود؟!‏ (نهج البلاغة ، خطبه 27). به يقين حضرات مراجع و علماى محترم قلبا از اين‏ ‏منكراتى كه به نام دين و مذهب انجام مى‎شود نگران و ناراحت مى‎باشند‏ ‏و بعضا اقداماتى نيز نموده اند، اما آيا با توجه به مفاد حديث شريف نبوى‏ ‏كه اظهار علم را واجب دانسته ، اين مقدار كفايت مى‎كند؟

‏ ‏
‏ ‏4 -  حضرات مراجع محترم به قدرت و نفوذ كلام خود در حاكميت توجه‏ ‏دارند و خوب مى‎دانند كه حاكميت در حفظ مشروعيت خود به آنان نياز‏ ‏دارد و از اين رو اينك آنان را هرچند به حسب ظاهر به رسميت مى‎شناسد‏ ‏و از آنان ترويج مى‎كند، و نيز مى‎دانند كه حاكميت از سكوت آن حضرات‏ ‏در قبال كارهاى خلاف خود بهره بردارى مى‎كند، پس آيا سزاوار است در‏ ‏امور مهمه اى كه به حيثيت و آبروى دين و مذهب و تأمين حقوق اقشار‏ ‏عظيمى از مردم و نيز ديندارى و حفظ اعتقادات مذهبى جوانان مربوط‏ ‏است سكوت كرده به نحوى كه بين مردم چنين تلقى شود كه خداى ناكرده‏ ‏مراجع و روحانيت موافق و مويد كارهاى خلافى هستند كه به گوشه اى از‏ ‏آنها اشاره شد؟

‏ ‏
‏ ‏در خاتمه يادآور مى‎شوم : اين جانب هنوز از اصلاح امور مأيوس نشده ام‏ ‏و به نظر مى‎رسد مراجع عظام تقليد مى‎توانند ترتيبى دهند تا با راهنمايى‏ ‏و ارشاد آنان و با همفكرى با دو كانديداى محترم رياست جمهورى و‏ ‏نمايندگان عاقل و معتدل و كارشناس متدين و امين از طرف نظام ،‏ ‏راههاى برون رفت از اين بحران بزرگ را كه براى جمهورى اسلامى و‏ ‏مشروعيت آن پيش آمده است بررسى كرده تا آنچه را مصلحت ديدند‏ ‏صادقانه با اشراف حضرات مراجع مورد عمل قرار گيرد. و بالاخره‏ ‏حاكمان ، سياست يك بام و دو هوا و به كيش خود خواندن و طرد كردن‏ ‏ديگران را نه به طور موقت ، بلكه براى هميشه رها كنند و مردم را كه‏ ‏صاحبان اصلى حكومتند از روى صدق و به دور از شعار ارج نهند و آراء‏ ‏آنان را مورد نظر و عمل قرار دهند و اسلاميت و جمهوريت حقيقى و‏ ‏عدالت واقعى را اجرا نمايند. براى انسان اقرار به اشتباه ننگ نيست ، زير‏ ‏بار حق نرفتن ننگ است .

‏ ‏عظمت اسلام و مسلمين و عزت و كرامت مردم ايران و سلامتى و توفيق‏ ‏بيشتر شما را از خداوند بزرگ مسألت دارم .
‏

خوشا به حال پيمانكاران محترم و دوستان

به گزارش خبرنگار «آينده»، نیکزاد، معاون عمرانی فعلی وزارت کشور و گزینه پیشنهادی وزارت مسکن در اقدامی نامتعارف برای پرداخت مبلغ 20 میلیارد تومان بودجه تحت عنوان «مرمت و بازسازی یا تجهیز مساجد روستایی» به نمایندگان مجلس اعلام آمادگی کرده است. این پیشنهاد نامتعارف در آْستانه رای اعتماد در حالی ارائه شده که هرگونه پرداخت بودجه باید در تخصیص های ابتدای سال دیده شود و پرداخت این مبلغ هنگفت که با احتساب تعداد نمایندگان مجلس حدود 100 میلیون تومان برای هر نفر می‌شود، چند روز پس از آغاز ماه مبارک رمضان و درست قبل از بررسی رای اعتمادبه وزرا، شائبه اعمال نفوذ بر رای نمایندگان را ایجاد می‌کند. سال گذشته نیز همزمان با استیضاح علی کردان برای وزارت کشور، چک های 5 میلیون تومانی از سوی معاونت پارلمانی ریاست جمهوری جهت «کمک به مساجد حوزه انتخابیه» توزیع شده بود که با واکنش شدید نمایندگان اصولگرا مواجه شد و حتی به درگیری لفظی نمایندگان با عامل دولت و در نهایت اخراج وی انجامید. اقدام اخیر و ارائه مبالغ 100 میلیونی به نمایندگان، یادآور خاطره استیضاح پرحاشیه کردان، البته با سخاوت بیشتر و 20 برابر کردن مبلغ یک سال قبل می‌باشد.

آدرس مطلب :

http://www.ayandenews.com/fa/pages/?cid=11523

به گزارش خبرنگار «تابناک»، یکی از نمایندگان استان میزبان نشست و سفر این کمیسیون مجلس، اقدام به معرفی یکی از مسئولان سابق این استان ( علي نيكزاد )  که اخیرا معاون  ( امور عمراني ) وزیر ( كشور)  نیز شده است، کرده و با اظهاراتی سعی در جلب نظر این نمایندگان برای فرد مذکور برای تصدی پست وزارت مسکن ( كه البته علي نيكزاد براي اين پست و هر پست كه عنوان وزيري  داشته باشد  دلش له له مي زند ) داشته است.

بنابر این گزارش، این اقدام عجیب نماینده استان میزبان موجب دلخوری برخی اعضای این کمیسیون مجلس شده است. ( كباب هايي كه در جنگل فندوقلو وخورشت  پيچاخ قيمه و فسنجاني كه  خوردين كوفتتان شود )

گفتنی است، فرد مذکور ( علي نيكزاد ثمرين  خان آقاي سابق )  که مورد پیشنهاد برای وزارت مسکن از سوی این نماینده همشهری واقع شده ، پیش از این استاندار آن استان  ( كه شاهكارهاي ايشان در ساخت پل هاي داخل شهر = پل پير عبدالملك و پل باغميشه = و هدر دادن بيت المال در انجام  ساير پروژه هاي عمراني با انتخاب پيمانكاران  دوست و… ) و پیشتر نیز رئیس مسکن و شهرسازی آن استان ( در دوران افزايش بي حد و اندازه قيمت مسكن و زمين و زد و بند ايشان با مافيا هاي زمين در استان ) نیز بوده است  ( كه البته موجب فرار ايشان از استان به استان لرستان با سمت معاونت عمراني آن استان شده بود ) و همچنین سابقه همکاری با رئیس جمهور دولت دهم  ( مديركلي دفتر فني استانداري در دوره استانداري آقاي احمدي نژاد و پرونده ايشان در آن دوره و … ) را نیز دارد.

 یـار مـرا، غار مـرا، یاور بیکار مـرا

یار تویی، غار تویی، خواجه!(1) نگهدار مرا

آخ تـویی، اوخ تـویی، سارق صاندوخ(2) تویی

صاحب هر بوق توئی، محرم اسـرار(3) مرا

هاله منم، واله منم، رئیس هشت ساله منم

صاحب میراث تویی، افسر و سردار مرا

بهره تویی، سود تـویی، دولت محمود تویی

رابط استاد تویی، وصل به دیدار(4) مرا

ناز تویی، باز تویی، صاحب هر گاز(5) تویی

 صاحب باتوم منم، چاقوی(6) بسیار مرا

“کود” دم “تا” ی توئی، جائر و جرار تویی

زور بزن زور بزن، سخت بکن کار( 7) مرا

قطره تویی، پماد تویی، قرص تویی، ضماد تویی

 جام بده، زهـر بده، بیش مـیـازار مرا

هم قر و اطوار توئی، هم سبب کار تویی

 رقص کنی(8) رقص کنان، قر بده این بار مرا

 بابای داماد منم، نوچه استاد منم

باد منم، بید منم، هیچ (9)مپندار مرا

هسته هر بسته منم، در چو توئی دسته منم

دسته به دست گیر و برو، بیش بمفشار مرا

 حجرهء بازار منم، منشاء آزار منم

برجی و پاساژ توئی، راه دِه ای یـار مـــرا

 باد تویی، رایحه ای، روح توئی

چون گل خرزهره تویی، خدمت بسیار مرا

دوغ منم ماست تویی، طرح هولوکاست(10) تویی

 دوست شدی با تل آویو(11)، این همه اسرار مرا

روز تویی، سوز تویی، قوز بالا قوز تویی

آب منم، کوزه منم( 12)، آب ده این یار مرا

دانـه تـویی، دام تـویی، گوهر دردانه تویی

 پخـتـه تـویی، خـام تویی، سوخته(13) مگـذار مرا

یک تـن اگـر کـم شودی، توی دلــم غم(14) شودی

فعلا وایستا تو کنار، بازی و بازار مرا

ماه تویی، چاه تویی، آه تویی، کاه تویی

هر چیز با آه(15) تویی، ول بکن این بار مرا

زیر نویس ها:

 1) خواجه نگهدار مرا: آقا مواظب باش من رئیس جمهور بشم، بعدا از خجالت تون در می آم.

 2) صاندوخ: (جمع- صنادیخ)، نوعی تلفظ خودمانی صندوق های گمشده آرای مردم که چهار مورد آن در یک کتابخانه در شیراز، تعدادی در ستاد نیروی دریایی، و تعدادی در زیر زمین موزه هنرهای معاصر کشف شده است.

 3) محرم اسرار: کسی که آدم حرف هایش را به او می زند تا او بعدا آن حرف ها را به مصباح یزدی بزند و الخ.

 4) وصل به دیدار: کسی که وقت ملاقات را از آن یکی آقا می گیرد، جور کننده دیدار با انواع مولانا، هوشنگ خان، پیروز خان و سایر خوانین.

 5) صاحب هر گاز: در اینجا صاحب گاز دو معنی دارد، یکی محسنی اژه ای است که صاحب گاز اول شناخته شده و دوم هر کس که گاز اشک آور داشته و به مخالفان دولت بزند.

 6) چاقو: یک چیز دراز که با آن کودتا می کنند، ولی پس از تشریح جسد، معلوم می شود گلوله خورده است.

 7) سخت بکن کار مرا: منظور این است که موقعیت مرا سخت و محکم کن و صبر کن بعدا تو را بیاورم.

 8) رقص کنی رقص کنان: اشاره به مراسم استانبول که تا آخرش نشسته بود و انگار هاله نور دیده چشم از خانومه برنمی داشت و حتی پلک هم نمی زد.

 9) هیچ مپندار مرا: شاعر دچار واقع گرایی مفرط شده است.

 10) طرح هولوکاست: یک طرح که توسط محمد علی رامین و چند مجنون دیگر مطرح شد و باعث شد تعدادی لیلی آواره شوند.

 11) تل آویو: مردم کشوری به اسم اسرائیل که شنبه باید جابجا شوند و بروند آلاسکا ولی یکشنبه مردمان خوبی هستند و دوستشان داریم.

 12) آب منم، کوزه منم: اشاره به اینکه بذار در کوزه آب شو بخور.

 13) سوخته مگذار مرا: با توجه به مسائل پس از انتخابات و شعارهای مردم در پشت بام ها و این جور چیزها محل دقیق سوختگی مشخص نیست. شاید قلبش باشد، ولی اگر قلبی وجود نداشت، احتمالا جای دیگر مطمئنا وجود دارد.

 14) توی دلم غم شودی: یعنی ناراحت می شوم و می روم کاراکاس یا جمکران یا هر جایی که عکسم را بگیرند.

 15) هر چیز با آه مثل راه، چاه، واه، سیاه، کوفت، درد، زهر مار، قافیه زیاد مهم

بنده همواره شخصی راستگو و درستکار بوده ام و ذره ای از جاده ی اخلاقیات و معنویات منحرف نشده ام. برای بنده، اظهر من الشمس بود که در پی پذیرش معاونت پشتيباني استانداري اردبيل ، مورد هجمه ی دشمنان داخلی و منافقان کوردل خارجی قرار خواهم گرفت. خدایا تو خود شاهد بودی که من ذره ای به فکر مقام و جاه و جلال نبوده و نیستم و اگر این مقام را پذیرفتم فقط و فقط به خاطر احساس دینی بود که نسبت به انقلاب و نظام در خود احساس می کردم. نخستین هجمه ی دشمنان و منافقان کوردل در باب سوء استفاده مالي در زمان رياست سازمان مديريت و برنامه ريزي استان اردبيل بود که این توطئه ی دشمن با درایت جنابعالی و جناب علي نيكزاد ثمرين نقش بر آب شد. اما منافقین کوردل که نقشه های خود را بر باد رفته می دیدند به تازگی توطئه ای دیگر بر علیه این خادم انقلاب ترتیب داده اند. ایادی استکبار این بار برای بدنام کردن من بحث ازاله ی بکارت را پیش انداخته اند. از آن جا که بنده شخصی صدیق و راستگو هستم لازم دانستم جهت تنویر افکار عمومی چند نکته ای را به عرض شما برسانم. اول این که منافقان کوردل، احتیاجی نیست همچون دفعه ی قبل زحمت استعلام از نيروهاي ناراضي ام را به خود بدهند زیرا بنده با کمال شهامت و شجاعت اعلام می کنم که چنین پرونده ای از بنده در دوران دانش آموزي ام در شهر مغان وجود داشته اما نکته ی حائز اهمیت آن است که اصل قضیه آن طوری نبوده که در رسانه ها و مخصوصا” وبلاگي كه به اسم من ايجاد شده ، مطرح شده است. اما اصل قضیه چه بود؟ در نیمه های دهه شصت بود که مبارزات مردمی علیه اقدامات منافقين به اوج خود رسیده بود، از آن جا که بنده رابطه ی نزدیکی با مسئولان شهر داشتم و به صورت مرتب و مداوم گزارش برنامه ها و اقدامات را به مسئولان مي رساندم . منافقين پی به اهمیت فعالیت های من برده بود اما از آن جا که من فردی زیرک و باهوش بودم هیچ وقت دم به تله نمی دادم . منافقين وقتی دیدند با شیوه های مرسوم حریف من نمی شوند تصمیم گرفتند از راه های ناجوانمردانه به من ضربه بزنند. من در آن سال ها جوان بودم و خوشتیپ و هنوز ازدواج نکرده بودم، درست در همان ایامی که من دامنه ی فعالیت های خود را گسترش داده بودم و سخت پایه های منافقين را در منطقه می لرزاندم خانواده ای به محل ما آمدند که دختری داشتند به نام زینب، البته بعد ها مشخص شد نام اصلی این دختر ژیلاست و زینب نام سازمانی او بوده است. زینب مدام به بهانه های مختلف به خانه ی ما می آمد و برای این که دل مادرم را به دست بیاورد در کارهای منزل به او کمک می کرد. زینب آن قدر نقشه ی خود را ماهرانه انجام داده بود که روزی مادرم من را گوشه ای کشید و بهم گفت که چرا با زینب ازدواج نمی کنم؟ حقیقتش، برای من مبارزات انقلابی با منافقين در اولویت نخست قرار داشت و هیچگاه به این جور مسائل، حتی فکر هم نمی کردم. زینب خود را دختری انقلابی و ضد منافق و سخت باورمند به آرمان های انقلاب نشان می داد. ابتدا نمی خواستم با زینب ازدواج کنم و برای این که وی را از خود دلسرد کنم شرایط بسیار سختی پیش پایش می گذاشتم اما وی همه را قبول می کرد و این موضوع باعث شده بود که مادرم بیش از پیش به وی علاقه مند شود، عاقبت بر اثر فشارهای مادرم تصمیم گرفتم که با وی ازدواج کنم. در فامیل ما، یک روحانی ای بود به نام حاج امن ا… فريد ( رئيس سابق تبليغات اسلامي استان اردبيل ) که همه ی دختران و پسران فامیل را وی عقد کرده بود، مادرم میخواست حاج امن ا… فريد من و زینب را به عقد هم در بیاورد اما زینب ادعا کرد که قول عقد کردنش را قبلا به یک روحانی دیگه ای داده است. دقیقا دو روز مانده بود به مراسم عقد، شخصی که فکر می کردم پدر زینب است به خانه ما آمد و از من درخواست کرد که شناسنامه ام را به او بدهم. وقتی علت را جویا شدم گفت که من میخواهم خانه ای را به نام تو بکنم و این هدیه ی عروسی من به توست و از تو خواهش می کنم که این هدیه را قبول کنی، نمی خواستم هدیه را قبول کنم اما بر اثر خواهش های بیش از حد آن فرد پذیرفتم و بی خبر از همه جا شناسنامه ام را به او دادم. آن شخص در روز عروسی و در میان همه ی مهمانان سند خانه را به من هدیه داد. من تصمیم داشتم مراسم عقد و عروسی را در خانه ی مادری ام برگزار کنم اما به اصرار زینب مراسم را در همان خانه ای که به نامم زده شده بود برگزار کردیم. در شب عروسی، عاقد مورد نظر زینب آمد و ظاهرا ما رو باهم عقد کرد اما غافل از این که این ها همه اش نقشه ایست برای بدنام کردن من. پس از رفتن مهمان ها من نماز شکری خواندم و به زینب گفتم که امشب خسته ام و نمی توانم وظیفه ام را انجام دهم اما زینب اصلا قبول نمی کرد، عاقبت علیرغم میل باطنی و عدم آمادگی جسمانی با وی هم آغوشی کردم و بکارت او را برداشتم. هنوز ده دقیقه از اتمام کار من نگذشته بود که با اطلاع رساني منافقين ، بسيجيان جان بر كف به خانه ریختند و من براي حفظ آبروي حاميانم سريعا” فرار كردم و البته در حين فرار چندين بار زمين خوردم. در هنگامی که مامورین وارد خانه شدند زینب با گریه و زاری مدعی شد که من وی را به زور به این خانه کشانده ام و مورد تجاوز قرار داده ام. همه چیز بر علیه من بود، نه اثری از نام زینب در شناسنامه ی من بود و نه اثری از نام من در شناسنامه ی زینب از همه بدتر این که آن خانه هم به نام من بود. خلاصه این گونه شد که منافقين كوردل توانستند من را برای مدتی از ادامه ی فعالیت های انقلابی باز دارند و من بناچار به مازندران رفتم . امیدوارم توضیحات روشنگرانه ی من باعث تنویر افکار عمومی شده باشد و عزیزان درک کرده باشند که من در آن حادثه فریب خوردم و بی تقصیر بودم.

قربان قدوم مبارك  و … حضرتعالي و ديگر دوستان

يعثوب نژادمحمد

خادم هميشگي و دستمال بدست شما و تمامي مردان قدرت

كه موجبات ماندگاري اين حقير را در پست معاونت فراهم نمودند و مي نمايند

قربان  …………………… شما

دست مزن! چشم ببستم دو دست راه مرو! چشم دو پایم شکست
حرف مزن! قطع نمودم سخن نطق مکن! چشم ببستم دهن
هیچ نفهم! این سخن عنوان مکن خواهش نا فهمی انسان مکن
لال شوم، کور شوم، کر شوم لیک محال است که من خر شوم

 
امروز باری دیگر ثابت كردی كه الحق فریبکاری. هیج وقت یادم نمیرود كه به ١٠ هزار نفر مردم گفتی كه تو همچون امام حسین هستی. هر چه به این موضوع فكر می كنم می بینم كه راست گفتی ولی باز هم مثل همیشه شخصیت ها را اشتباه گرفتی، همانطور كه دستمال سبز رئیس جمهور موسوی را دزدیدی امروز نیز با دزدیدن شعار آقای كروبی كه تغییر است ثابت كردی كه یزیدی بیش نیستی در این عاشورایی كه از ایران سبز من ساختی.

احمدی نژاد! الحق که در این مدت نه تنها دکترای خود را ثابت کردی بلکه فوق دکترای …. را هم گرفتی. اما صد حیف که دیپلم انسانیت نداری!

مهدي سحر خيز

در این نامه آمده است:

جناب آقای دکتر احمدی نژاد
رئیس جمهور محترم 

بنده هم دانش آموخته دانشگاه علم وصنعت هستم و با شما و اطرافیانتان از دوران داشجویی آشنایی دارم و اتفاقا در گروه بندیهای سیاسی جزو اصولگرایان به حساب می آیم و مطالبی که می خواهم برایتان یاد آوری کنم را اصلا قصد نداشتم بیان کنم و برای خودم به عنوان خاطراتی از دوران تحصیل بایگانی کرده بودم لکن عملکرد 4 ساله حضرتعالی در دولت و مناظرات و سخنرانی های شما مرا بدین فهم رساند که حضرتعالی خود مصداق آیه شریفه ” لم تقولون مالا تفعلون ” هستید و فکر کردم این حق مردم است که دلیل این مصداق را بدانند لذا جهت یاد آوری و تذکر برای شما و تنها گذاشتن شما با وجدانتان مطالبی را که خود شاهد آن بودم را بیان می کنم .

آقای دکتر با فوق لیسانستان کاری ندارم و معتقدم هر طور که بوده و نبوده نوش جانتان چون شاهد آن نبودم اما دکترایتان را خوب یادم هست که بعد از انتخا ب به استانداری اردبیل دانشجوی دکتری شدید و استاد راهنمایتان هم وزیر فعلی راه آقای دکتر بهبهانی که آنروزها رئیس دانشکده عمران بود ،شد .

آقای دکتر بهبهانی را لااقل همه دانشجویان عمران و معماری می شناسند و از گذشته و نظرات و عقایدشان اطلاع دارند که چقدر سابقه درخشان انقلابی دارند ؟!!!!!!و حتی هنوز دانشجویان عمران کلاسهای ایشان را بخاطر دارند که از خاطراتشان در دورا ن تحصیل در آمریکا را با حسرت و ولع در سر کلاسهای مختلط بیان می کرد و چقدر اخلاق و ادب را مراعات می کرد ؟!! و اتفاقا همان موقع هم جای سوال بود که کسی مثل احمدی نژاد انقلابی چرا استاد راهنمایش بهبهانی است ؟ جواب به این سوال زیاد طول نکشید و در زمانی که حضرتعالی در واپسین روزهای استانداری با عجله از دکتری دفاع نمودید روشن شد که احمدی نژاد با بهبهانی چه سر و سری دارند !هر چند یکی انقلابی و دیگری ملی گرای مطلق است ! اما منافع هر دو حکم می کند که در مسئله دکتری با هم کنار بیایند .

آقای دکتر می شود بفرمائید در طی دوران استانداری اردبیل که اتفاقا لقب استاندار نمونه را هم از سردار سازندگی دریافت کردید و دلیل آن نیز پر کاری و تلاش شما عنوان شد ، چگونه به تحصیل هم رسیدید ؟ آنهم در مقطع دکتری عمران ؟ آیا آن موقع قانون منع تحصیل همزمان کارکنان دولت وجود نداشت ؟ یا برای شما که استاندار نمونه بودید و سابقه عضویت در شورای مرکزی انجمن اسلامی دانشگاه را داشتید، استثنا قائل بود ؟!

آقای دکتر از مسئله دکتری که بگذریم عملکرد حضرتعالی در استانداری اردبیل هم جالب است ، من اصلا اشاره ای به پرونده نفت و غیر نفت حضرتعالی یا همراهانتان نمی کنم فقط شاهد مثال از معاون فرهنگی و سیاسی خودتان و شهرداری یکی از شهرهای اردبیل می آورم .

معاون فرهنگی آن زمان شما اکنون کارمند وزارت کشور است و لباس روحانیت را به کناری نهاده است و خودش می گوید که بعد از اردبیل فهمیدم چگونه باید زندگی کنم !!!و به همین دلیل لباس روحانیت را کنار نهاده تا بهتر زندگی کند و معاون سیاسی شما نیز اکنون در نهاد ریاست جمهوری است همو که بارها به دلیل اختلاف نظر با شما در هزینه کرد و جانبداری از کاندیدای خاص ،قهر یا استعفا کرد ! و هردو به فعالیت بی نظیر شما در انتخابات سال 76 و حراج امکانات استانداری به نفع آقای ناطق نوری شهادت می دهند .!

آقای رئیس جمهور یادتان هست شهردار پارس آباد را چگونه بر کنار کردید ؟ همو که با ارسال نمابری از مکه مکرمه به دفتر استانداری عزل شد !آیا دلیل این عزل را بخاطر دارید ؟ آیا خاطرتان هست که به دلیل مقاومتش در برابر خواست شما برای تبلیغ ناطق نوری و استفاده از امکانات شهرداری چنین سزاوار برخورد قاطع شد !

شما حتی تحمل نکردید از آخرین سفر حج عمره ای که به حساب استانداری رفته بودید باز گردید و از همان مکه حکم عزلش را نوشته و به دفتر استانداری فکس کردید ، ما هنوز خوب به خاطر داریم !!

آقای رئیس جمهور یادتان هست کارخانه سیمان اردبیل چقدر پیشرفت فیزیکی داشت و شما برای خوش خدمتی به آقای هاشمی آنرا چگونه افتتاح کردید ؟ یکی از نقد هایی که به دولت آقای هاشمی می شد افتتاح زود هنگام پروژه ها در پایان دوره ریاست جمهوری بود ( همان کاری که اکنون خود حضرتعالی انجام می دهید ) و یکی از این پروژه ها هم کارخانه سیمان اردبیل بود که تنها نوار نقاله انتهایی کارخانه را با آوردن کیسه های سیمان از کارخانجات دیگر افتتاح نمودید ! خاطرتان هست ؟یا آنقدر خاطره دارید که گذشته های نه چندان دور را به خاطر نمی آورید ؟

آقای رئیس جمهور خواستم فقط یاد آوری نمایم که از جیب ملت و بیت المال چه خدماتی برای آقایان ناطق نوری و هاشمی انجام دادید .

راستی آقای رئیس جمهور چرا در انتخابات نهم استان اردبیل کمترین رای را به شما دادند ؟ مگر اولین استاندار اردبیل نبودید ؟و مگر استاندار نمونه نبودید ؟ پس چرا خدمات شما را نادیده گرفتند و کمترین رای را به شما دادند ؟! همه میدانند که مردم فهیم آذربایجان قدر دان مسئولین زحمت کش و خدوم خود هستند و در میهمان نوازی هم زبان زدند اما چگونه شد که رای مردم در این استان اینگونه به کسی غیر از شما تعلق گرفت ؟

آقای رئیس جمهور من یادم نمی آید حضرتعالی در زمانی که آقای مهاجرانی طرح تغییر قانون اساسی و تمدید مدت ریاست جمهوری آقای هاشمی را مطرح کرد در کدام روزنامه یا شبکه تلویزیونی به این پیشنهاد عکس العمل نشان دادید ؟ اگر شما یادتان هست بگویید تا با مراجعه به آن تجدید خاطره کنیم !

آقای دکتر از استانداری اردبیل هم بگذریم .
- یادتان هست بلوا و آشوبی که در سال 77 در دانشگاه علم وصنعت برای جملات سخنرانی که از آقای هاشمی به عنوان سردار چاپندگی یاد کرده بود ،بر پا کردید ؟ من آنروزها فکر می کردم که این حرکت برای جملاتی است که سخنران در مورد فقه گفته بود ولی بعد ها دیدم که شما بیشتر مسئله و مشکلتان با عنوان چاپندگی برای ستون خیمه انقلاب است ( تعبیر خود حضرتعالی در روزهای تحصن ) و فقه فقط برای شما دستاویزی برا تهییج دانشجویان و مردم است .

- یادتان هست حدود 10 روز دانشگاه را به تعطیلی کشاندید ؟

دوستانتان هم بودن آقایان دکتر محمد سلیمانی ، کامران دانشجو، حسین بلندی ،شهرام محمد نژاد ،علی احمدی و نصیری و ….

- یادتان هست که تغذیه و منابع مالی تحصن از کجا ها می رسید ؟

- یادتان هست حتی در روزهای تحصن به متحصنین مجرد وعده یک میلیون تومان هدیه در صورت ازدواج را می دادید ؟

- یادتان هست که آقایان رامین ،علی احمدی ،برادرتان داوود ، و حاج آقای ثمری مردم را از شهرک شهید محلاتی “که نامبردگان از ساکنین و فعالین مسجد شهرک بودند ، “جلوی درب اصلی دانشگاه می آوردند و تهییجشان می‌کردند؟

یادتان هست که از این بلوا به انقلاب فرهنگی دوم تعبیر می کردید و در صدد بودید انقلاب فرهنگی دوم را از علم و صنعت شروع و به کل جامعه تعمیم دهید و جامعه را پاکسازی کنید ؟

- یادتان هست چه در گیریهایی بین دانشجویان پدید آمد ؟

- یادتات هست به عنوان عضو شورای متحصنین چه نظراتی داشتید و تحصن را به کدام سو هدایت می کردید ؟

- یادتان هست که در شبهای آخر برخی دوستان دانشجوی شما که اکنون در نهاد ریاست جمهوری مدیر کل روابط عمومی و …هستند به همرا ه آن دوست غیر دانشجویی که از قم می آمد و اکنون دبیر ستاد راهیان نور است با قیچی آهن بر که دزدان برا ی بریدن قفل از آن استفاده می کنند، سعی در بریدن قفل و زنجیر درب اصلی دانشگاه و هدایت مردم تهییج شده، به داخل دانشگاه، برای ایجاد درگیری داشتند و اینها با اطلاع کامل شما بود ؟

- یادتان هست به دنبال خونریزی و کشتار در دانشگاه بودید ؟ آنهم بخاطر عنوان چاپندگی برای آقای هاشمی ؟!!

امروز مطمئنم که این کارها برای دفاع از فقه نبود که اگر چنین بود در مقابل توهین به پیامبر (ص) در آموزش و پرورش تحت مدیریت دوستان خود ساکت نمی نشستید .

آقای دکتر یادتان هست که اگر درایت و تدبیر حضرت آیت الله حمیدی مسئول نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه نبود که در روز آخر اعلام کردند:” ادامه تحصن را حرام میدانند ” چه اتفاقی می افتاد ؟ یقینا خیلی بدتر از 18 تیر معروف می شد و من یادم هست که نظر این عالم بزرگوار ابو الشهید را هم قبول نداشتید و چه تلاشی داشتید که حتما انقلاب فرهنگی دوم را با خونریزی آغاز نمایید!

رئیس جمهور عزیز دیگر به ماجرای کتک کاری دکتر صالحی که در زمان ریاست شما بر شهرداری اتفاق افتاد و کتک زنندگان شب قبل با شما دیدار کردند و بعد از کتک کاری هم در شهرداری مشغول شدند نمی پردازم !

جناب رئیس جمهور مطلب دیگری که خاطر مان را آزرد خطاب شما به آقای دکتر محسن رضایی در ایفای نقش نوشاندن جام زهر به حضرت امام بود ! میدانم که محسن رضایی بزرگتر از آن است که در این باب برای شما جوابی بدهد برای همین هم برخودم لازم میدانم که از فرمانده دوران دفاع مقدسمان دفاع کنم .

می دانم که آقا محسن هنوز قصد ندارد برخی نا گفته ها را بگوید و میدانم که از شما نخواهد پرسید در 8 سال جنگ کجا بودید ؟

میدانم که شخصیت آقا محسن اجازه نمی دهد شما را مقابل دوربین 70 میلیونی کنف کند !

اما آقای رئیس جمهور من سوالی دارم
جناب آقای دکتر ممکن است بفرمایئد بین سالهای 59 تا 66 کجا تشریف داشتید ؟ ممکن است بفرمایئد در عملیاتهای ثامن الائمه ،طریق القدس ،فتح المبین ،بیت المقدس ، رمضان ، والفجرهای مقدماتی و یک ، محرم و مسلم ابن عقیل، خیبر و بدر ،والفجر هشت ،‌کربلای 4و 5 ، بیت المقدس 2و3 و والفجر10 کجا بودید ؟ و فرماندهی کدام یگان را بر عهده داشتید ؟ نگران ریا نباشید که قبلا با انتشار عکسهایتان با لباس بسیج مرتکب این عمل شده اید و یا با انتشار عکسهای بازدید از مناطق عملیاتی جنوب این عمل را بخوبی انجام داده اید !

آقای دکتر می شود احکامی که برای فر ماندهی گردانها یا تیپهایی که بر عهده داشتید را هم منتشر نمایید تا مردم بیشتر با خدمات و زحمات شما آشنا شوند و ارادت ما به شما کاملتر گردد ؟
جناب رئیس جمهور وقاحت دارد از کسی که فقط 6 ماه در سال پایانی جنگ برای گرفتن عکس یادگاری در گردان مهندسی حضور داشته از نوشاندن جام زهر حرف بزند .

آقای دکتر اگر سنتان اجازه حضور در جنگ نمی داد حرفی بود لکن شما در سالهای 59 و 60 دانشجو بودید نمی توانید عذری در عدم حضورتان در نبرد های خرمشهر و سوسنگرد و … داشته باشید .
جناب رئیس جمهور بنده به خودم جرات می دهم و در این مورد می گویم لطفا ساکت !

چرا که اگر شما و یارانتان که در لباس مقدس پاسداری هم از جبهه گریزان بودند ، در جنگ حضور پیدا می کردید شاید در رمضان یا خیبر و بدر جنگ بامشکل کمبود نیرو و امکانات مواجه نمی شد ، کمر دشمن در قطع ارتباط بصره با بقیه خاک عراق می شکست و امام مجبور به نوشیدن جام زهر نمی شد .
آقای دکتر شما که سنگر پشت میز فرمانداریها و استانداریها را به حضور در جنگ ترجیح دادید حق اظهار نظر در باره جنگ و پایان آنرا ندارید
آقای دکتر ای کاش فقط به عدم حضور اکتفا می کردید اما دوستانتان پا را از این هم فراتر گذاشته و تفرقه و نفاق را هم به جمع لشگرها تزریق می کردند تا مانع موفقیت یاران امام باشند و اکنون وجدانهای سالم قضاوت خواهند کرد که جام زهر دست چه کسانی بود .
جناب دکتر ما سالها به مدرک دانشگاهیمان افتخار می کردیم که در دانشگاهی تحصیل کرده ایم که سردارانی چون احمد متوسلیان ، محمود شهباز ی ،یوسف کابلی و محمد حسن درولی و….در آن تحصیل کرده اند اما اکنون عارمان می آید که بگوئیم علم و صنعتی هستیم برای اینکه رئیس جمهوری چون شما که سراسر تناقض و عوامفریبی است از این دانشگاه سر بلند کرده ، اما نه ما باز هم به علم و صنعتی بودنمان افتخار خواهیم کرد چرا که مردم میدانند حساب شما با مردانی چون متوسلیان و شهبازی و …. جداست و افتخار ماهم به وجود همان مردان مرد است و نه کسی چون شما.

امیر میانجی
فارغ التحصیل علم و صنعت

 او می پرسد: مامان من به کی رای بدهم؟

به دخترم که امسال سال اول رای دادنش می باشد، بگویم ما نظام مقدس ما را و سران نظام در 28 سال گذشته را دزد نامیدند و همه کسانی که در تمامی صحنه ها در کنار شما حضور داشتن از اول انقلاب تا به امروز رانت خوار و مفسد نامیده شدند در صورتی که شما و امام راحل مان مهر تایید بر آنها زدید.

 بگویم دخترم پایه و اساس نظام ما زیر سوال رفته، بگویم همه دزد و مفسدند و این راز در هفته پایانی تعین سرنوشت ایران برملاء شد؟ بگویم دخترم در این 28 سال در مملکت ما تمامی سران نظام با مدارک جعلی حکومت را اداره کردند؟ به دخترم بگویم دخترم اینکه من نمی توانم برایت آنچه تو دوست داری بخرم و خجالت بکشم از ارزانی و بی مشکلی مملکت ماست؟

 اینکه چند سال دیگر نتوانم جلو خواستگارانت کمرم را راست کنم و بگویم ما مستاجریم و هنوز خانه ای از خود نداریم از درایت و عدالت دست اندرکاران مملکت ماست که خود ثروت های این سرزمین حاصلخیز را چپاول کردند و سهم من و تو و امثال من و تو تا ابد این است؟

 رهبرم، نگویید نمی دانم و نشنیدم و مناظره کاندیداهای عزیز را دنبال نکردم که تعجب می کنم. من به عنوان یک زن و یک مادر از شما خواهشمندم ما را راهنمایی فرمایید که حق با کیست که در انتخاب خود شک نکرده و چهار سال عذاب وجدان نداشته باشیم.

 رهبرم باتمام وجود دوستتان دارم و قسمتان می دهم شما رو به حق خانم فاطمه زهرا(س ) به عنوان یک هدیه روز مادر جوابم را بدهید.

کارنامه ی سياست های دولت نهم در دانشگاه [۱]

به جرئت می توان گفت دانشگاه، اين مهمترين کانون آزادی خواهی و روشنگری سهمگين ترين ضربات و بيشترين فشار ها را از جانب دولت نهم دريافت کرده است. احضار تمام نشدنی دانشجويان به کميته های انظباطی و صدور احکام سنگين محروميت از تحصيل و ممانعت از حضور دانشجويان منتقد به دانشگاه، سلب آزادی های آکادميک به واسطه تهديد و اخراج اساتيد برجسته و دگرانديش، تعليق و جلوگيری از فعاليت های تشکل های دانشجويی مستقل و فشار بر اعضاء انجمن های اسلامی دانشجويان جلوگيری از اجرای برنامه ها و فعاليت های دانشجويان، بازداشت و شکنجه بسياری از دانشجويان منتقد و معترض به دولت، ايجاد محدوديت های اداری و سياسی به ويژه در زمينه علوم انسانی و اجتماعی برای اساتيد و دانشجويان، اعمال سهميه بندی جنسيتی و بومی گزينی جنسيتی و جلوگيری از ورود دختران به دانشگاه و… تنها بخش کوچکی از حمله کينه توزانه دولت به دانشگاه است که همراه با گسترش کرختی و ياس و کاهش نشاط و اميد در فضای دانشگاه و کاهش شاخص های کمی و کيفی آموزش عالی بوده است و روند فرار مغز ها و نيروی انسانی زبده را به دنبال داشته است.

مسئله شرم آور ستاره دار کردن دانشجويان منتقد و دگر انديش خود به خوبی پرده از تنگ نظری و تماميت خواهی مسئولين و مديران امر بر می دارد. نامه سرگشاده بی سابقه ۱۰۹ نفر از اساتيد دانشگاه خود به خوبی وضعيت اسفبار دانشگاه در ابعاد مختلف را به نمايش می گذارد.
از سوی ديگر بسط نگاه امنيتی و ايجاد فضای پليسی و بستن تمامی روزنه های تنفس نهايت دشمنی دولتمردان نهم را با دانشگاه نشان می دهد. سوء استفاده از شهيد و فرهنگ شهادت و ارائه تصويری خشونت گرا و غير عقلانی از دين و تحميل هزينه های سنگين به دانشجويان در اين مسير نه فقط سبب تحکيم خصايل والای انسانی در دانشگاه و جامعه نشده است بلکه به عکس جواب داده است و اساساٌ به باور های دينی نسل جديد ضربات سهمگينی وارد کرده است.

کارنامه ی سياست های دولت نهم در عرصه ی اجتماعی و سياسی
دولتی که شعار داده بود کابينه ای ۷۰ مليونی می آفريند به سرکوب گسترده، سازمانی و بی وقفه جامعه مدنی پرداخت. اين دولت تمام توان خود را به کار گرفت تا اندک نهاد های مدنی موجود را برچيند.
تعطيلی نسبتا کامل مطبوعات به عنوان رکن چهارم دموکراسی، تهديد دائمی اندک روزنامه های مستقل، دخالت مستقيم و بی سابقه در روند مديريتی نشريات و مطبوعات غير دولتی و مستقل، سانسور شديد در عرصه کتاب و هنر، فيلترينگ فضای مجازی و اينترنت، افت کمی و کيفی توليدات فرهنگی-هنری، سرکوب جنبش های اجتماعی از قبيل جنبش زنان، اقوام ايرانی، کارگران و معلمان ، برخورد شديد و يورش به تجمعات مسالمت آميز و قانونی زنان، کارگران ، معلمان و دانشجويان و بازداشت، شکنجه و تعقيب فعالين آنها ، برخورد بسيار خصمانه با با فعالان ترک و کرد و حتی دراويش، پلمپ غير قانونی تشکل های حقوق بشری از جمله کانون مدافعان حقوق بشر و برخورد با گردانندگان آن ، ايجاد رعب و وحشت در جامعه به بهانه گشت های ارشاد و برخورد با ارازل و اوباش و …
همچنين نگاهی به عملکرد دولت نهم نشان از رکورد شکنی ديگر اين دولت در عرصه کشورداری دارد. چه اينکه پس از پيروزی انقلاب تا کنون هيچ دولتی اينچنين چشم بر تحليل های کارشناسانه در امر کشورداری نبسته است. [۲]

کارنامه ی سياست های دولت نهم در عرصه ی اقتصادی [۳]
دولتی که قرار بود نفت بر سر سفره های مردم آورد، به مبارزه با فساد بپردازد و عدالت گستر باشد با بها ندادن به مفاهيم بنيادی علم اقتصاد و عدم برنامه ريزی، شيوه اقتصاد دستوری و حتی بی توجهی به سند چشم انداز بيست ساله، برنامه چهارم و سياست های اصل ۴۴ قانون اساسی، تنش های ستيزگرانه با جهان، بی توجهی به هشدار و پيش بينی های اقتصادانان کشور که به صورت چندين نامه در سال های گذشته گوشزد شده بود؛ عملا عزم برچيدن سفره های بی رنگ و رونق مردم را دارد. تورم، بيکاری و فقر را به بالاترين حد خود رسيده و “نظام پولی و بانکی” و “فضای کسب و کار” تقريبا از هم فروپاشيده است و يا در معرض فروپاشی است، امروز دولت به برکت آخرين دلارهای نفتی هنوز باقيمانده، می کوشد تا با بسط فرهنگ “گداپروری و صدقه سالاری” نگاه های مردم را در آستانه انتخابات به خود معطوف کند.
فساد اقتصادی و گسترش رانت خواری، ناسالم و غير شفاف بودن عرصه اقتصاد، اکثريت مردم ايران را علی رغم برخورداری از مواهب طبيعی زير خط فقر قرار داده است به گونه ای که آنان را حتی در تأمين مايحتاج روزانه خود دچار مشکل کرده است.

کارنامه ی سياست های دولت نهم در عرصه بين المللی [۴]
موضع گيری و سخنان نسنجيده محمود احمدی نژاد در عرصه بين المللی علاوه بر هدر دادن منافع ملت ايران سبب مخدوش گشتن چهره صلح طلب و آزادی خواه ايرانيان در عرصه جهانی شده است.
دولت ماجراجوی نهم به اسم عزت کشور و اقتدار ايران بدون توجه به منافع ملت پياپی تنش آفريده، کشور را در شرايط بغرنجی قرار داده و احتمال وقوع جنگ و تبعات ويرانگر آن نظير ريسک سرمايه گذاری را افزايش داده است. عدم اتخاذ سياست های درست و متناسب با منافع ملت در خصوص پرونده هسته ای، ايران را اکنون با تحريم های گوناگون بين المللی روبه رو کرده است که آثار منفی تحريمها، اينک آشکار شده است و هر چه بيشتر به پيش برويم آثارشان بيش از پيش نمايان خواهد شد. عدم تدبير لازم در عرصه سياست خارجی و درک درست از مناسبات ديپلماتيک و تعامل با جامعه جهانی سبب زير سوال رفتن حاکميت ملی ايران بر جزاير سه گانه تنب بزرگ و کوچک و ابوموسی در برابر ادعا های امارات شده و تقليل حاکميت مسلم ايران از ۵۰ درصد دريای خزر به ۱۲ درصد را در پی داشته است. همچنين نزديکی بيش از حد ، هزينه زا و بدون توجه به منافع ملت به بعضی ديکتاتور های حاکم بر کشور های آمريکای لاتين و عدم همراهی با جامعه بين المللی در عرصه منطقه ای زمينه ساز تقويت سوء ظن جهانی به ايران و تشديد تحريم ها و فشار های بين المللی برکشور شده است.
جمع بندی
روی کار آمدن محمود احمدی نژاد و حضور نظاميان در حوزه اجرايی کشور، منجر به حاکم شدن يک نگاه امنيتی و سرکوبگر به جريانات اجتماعی و سياسی گرديد که ادامه روند سلب فضای تنفس از گروه ها و فعالين سياسی آزادی خواه، کشور را در آستانه انفجاری اجتماعی قرار خواهد داد.
از طرفی وضعيت اسفناک اقتصادی و تورم روز افزون ، بحران های ناشی از مسائل فراگير اجتماعی همچون مسکن، ازدواج، اشتغال و بسياری بحران های ريز و درشت ديگر که کشور درگير آن است چشم انداز نه چندان روشنی را برای جامعه و خصوصـاُ نسل جوان نشان می دهد. گرچه ايستادگی فعالين دانشجويان و فعالين مدنی و اجتماعی در مقابل حملات سرکوبگرانه و بی خردانه دولت نهم تحسين برانگيز است اما اين واقعيت آشکار شده است که ادامه اين روند، زوال نهادهای مدنی، و خاموشی جنبش های اجتماعی را در پی و افزايش شورش های کورخيابانی ناشی از خشم و رنج را در پی خواهد داشت. سرگردانی مردم و ناتوانی در تامين نياز های اوليه زندگی، سرخوردگی جامعه روشنفکری ،کرختی و رخوت حاکم بر فضای دانشگاه، گرايش بسيار زياد نسل جوان به اعتياد و مواد مخدر سايه یأس و ناميدی را بر سر جامعه افکنده است که در بخش زيادی از اين معضلات رد پای سياست های محمود احمدی نژاد را می توان ديد.

افزايش روزافزون فساد، فقر، بيکاری، فاصله طبقاتی، ناهنجاری ها و معضلات اجتماعی، انزوا و تحريم های گسترده در عرصه بين المللی محصول دوران سياه دولت نهم است.
اينک بر اثر بحران های پياپی و فراگير؛ اقتصاد، اجتماع، سياست و فرهنگ در وضعيتی آشفته اند و بدون شک ادامه اين روند کشور را بيش از اين در معرض مخاطرات جدی قرار می دهد که متاسفانه جبران آن توسط هيچ کسی امکان پذير به نظر نمی رسد. برون رفت از اين وضعيت حاد و نجات کشور نيازمند يک تصميم گيری عقلانی از طرف همه ی گروه های اصلاح طلب و تحول خواه و همه علاقمندان کشور می باشد.
در آستانه انتخابات رياست جمهوری دهم و خاتمه يافتن دوران سياه محمود احمدی نژاد قرار گرفته ايم.
برخلاف سی سال گذشته که همواره حاکميت از آن به عنوان “شرايط حساس کنونی” ياد می کرد، اتفاقا در مقطع کنونی شرايط واقعا حساس گشته است. روی کار آمدن دولت محمود احمدی نژاد فصلی جديد را برای کشور رقم زد که متاسفانه انتظار می رود مردم عواقب وحشتناک آن را تا ساليان متمادی بپردازند.
اينک لزوم ايفای نقش تاريخی از سوی کليه نيروهای آزادی خواه بيش از پيش عيان می گردد. ما معتقديم حضور دوباره محمود احمدی نژاد موجب تشديد تمامی بحران ها و فروپاشی اجتماعی خواهد بود. با صدای بلند فرياد بر می آوريم احمدی نژاد بايد برود. “نه به احمدی نژاد” و توقف روند فعلی می تواند تصميمی عقلانی از طرف همه گروهها ، احزاب و فعالين سياسی و مدنی آزادی خواه و اصلاح طلب باشد.
[۱] نزديک به ۳۰۰ استاد دانشگاه در اين مدت به طور ناخواسته بازنشست شدند.
حدود ۱۰۰۰ دانشجو ستاره دار شده اند که ۳۰۰ تن از آنها سه ستاره بوده اند و از تحصيل در مقاطع تحصيلی بالاتر محروم شده اند.
قريب به ۷۰ تشکل دانشجويی در تعطيل يا فعاليت هايشان معلق شده است.
[۲] از جمله، می‌توان به موارد زير اشاره کرد.
منحل کردن سازمان مديريت و برنامه ريزی کشور و حذف شمار بسيار زيادی از کارشناسان از روند تصميم گيری، چيزی که حتی مورد مخالفت مجلس شورای اسلامی هم قرار گرفته و بخشی از قانون گريزی هم مربوط به اين امر است.
عدم تغيير ساعت رسمی کشور در آغاز بهار (در سال اول زمامداری آقای احمدی نژاد) که با توجه به هزينه زياد آن سبب مداخله مجلس و تصويب قانون برای اجرای اجباری آن شد.
تغيير ساعات کار بانک‌ها و مقاومت در برابر تصحيح آن.
منحل کردن شوراهای عالی در کشور که باز موجب واکنش مجلس شد.
اعلام طرحهای زود بازده اقتصادی و ملزم کردن بانکها به اعطای تسهيلات ويژه برای اجرای آنها، که موجب افزايش نقدينگی، افزايش قيمت بی رويه مسکن و افزايش طلبهای معوقه بانک‌ها شد و در بهبود توليد صنعتی نيز نقش معناداری نداشت.
اجرای شتاب‌زده بخشی از طرح تحول اقتصادی، پيش از نهايی شدن و تصويب آن، و آمارگيری با هزينه زياد که سرانجام آن را از مجلس پس گرفت.

محدود کردن مديران به نيروهای “خودی”کم تجربه و هزينه آفرين.

[۳] افزايش جمعيت بيکاران کشور به بيش از چهار ميليون نفر و رسيدن به آستانه تحمل جامعه (نرخ بيکاری به ۱۲درصد افزايش يافته است)، رشد اقتصادی ۵.۶ درصدی (در حالی که براساس برنامه چهارم رشد اقتصادی ايران ۱۲.۲ درصد پيش بينی شده بود)، کسری بودجه ۴۴ هزار ميليارد تومانی در سال ۸۸ (بنا به اعلام مرکز پژوهش‌های مجلس)، افزايش ۲۵ درصدی نرخ تورم، واردات (حدودا) ۱۲ ميليارد دلاری در زمينه محصولات کشاورزی که۸/ ۲ ميليارد دلار آن برای ورود ۶ ميليون تن گندم و بقيه برای وارد کردن۱۲/ ميليون تن روغن نباتی، ۳/۱ ميليون تن شکر، ۱/۱ ميليون تن برنج، ۵/۴ ميليون تن علوفه و…بوده و … تنها گوشه ای مديريت اقتصادی دولت نهم است.
همچنين در گزارش تفريغ بودجه سال ۱۳۸۶، اعلام شده که در ۱۷۰ مورد از ۳۱۲ بند و تبصره‌قانون بودجه ۸۶ (يعنی ۵۴ درصد بندها يا اجزای تبصره‌ها) تخلف صورت گرفته است. در سال ۸۶ ، شرکت‌های دولتی، بانک‌ها و مؤسسات انتفاعی وابسته به دولت بيشتر از 2/5 برابر بودجه مصوب خرج کرده‌اند.
وارد کردن ۵/۸ ميليارد دلار فرآورده‌های نفت به جای۸/ ۳ ميليارد دلار مجاز. اين تخلف در دوسال گذشته به ۵ ميليارد دلار رسيده است. قانون گريزی در اين مورد به قدری گسترده بوده است که رئيس مرکز پژوهش‌های مجلس آن را “دست بردن در جيب۷۰ميليون نفر”ناميد.
قانون گريزی شديد قوه مجريه باعث شده است که سلامت اقتصادی ايران با ۵۴ پله سقوط، به رتبه ۱۴۱ در ميان ۱۸۰ کشور برسد و از لحاظ شاخص‌های اشتغال و بيکاری، در سال ۲۰۰۷ ، در ميان ۱۷۸ کشور جايگاه ۱۳۵ ام را داشته باشيم.
مطالبات معوقه بانک‌ها به ۳۰ تريليون تومان رسيده که تنها ۳ تريليون تومان وثيقه به وسيله بانک‌ها ضبط شده است.
رکود شديد صنايع چای، قند، نساجی و … با وارد شدن مهار گسيخته محصولات اين صنايع از خارج.
وابستگی بيشتر توليد ناخالصی ملی به نفت، به علت عدم سرمايه گذاری در بخشهای ديگر. افزايش شکاف طبقاتی (نسبت درآمد دهک اول به دهک آخر ۲۱ برابر شده است.)
اسامی تشکل های امضا کننده بيانيه:
۱- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه اراک
۲- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه تبريز
۳- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه شيراز
۴- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه زنجان
۵- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه کاشان
۶- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه همدان
۷- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه کرمان
۸- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه شريف
۹- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه محقق اردبيل
۱۰- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه نوشيروانی بابل
۱۱- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه خواجه نصير
۱۲- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه شهيد عباسپور
۱۳- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه علوم پزشکی شيراز
۱۴- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه سهند تبريز
۱۵- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه مازندران
۱۶- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه فروسی مشهد (فراکسيون مدرن)
۱۷- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه چمران اهواز
۱۸- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه سيستان
۱۹- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه سبزوار
۲۰- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه دامغان
۲۱- تشکل اسلامی دانشجويان اصلاح طلب دانشگاه بين المللی قزوين
۲۲- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه اصفهان
۲۳- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه ايلام
۲۴- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه
۲۵- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه تربيت معلم
۲۶- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه باهنر شيراز
۲۷- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه لرستان
۲۸- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه سمنان
۲۹- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه اروميه
۳۰- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه رجايی
۳۱- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه بيرجند
۳۲- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد
۳۳- مجمع اسلامی دانشجويان دانشگاه سمنان
۳۴- انجمن اسلامی دانشجويان دموکراسی خواه دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران
۳۵- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه کردستان
۳۶- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه رازی کرمانشاه
۳۷- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه صنعتی شيراز
۳۸- انجمن اسلامی دانشجويان دانشکده امور اقتصادی و دارايی
۳۹- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه آزاد واحد کرج
۴۰- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه شهرکرد
۴۱- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه شاهرود
۴۲- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه علامه طباطبايی
۴۳- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه اميرکبير
۴۴- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه علوم پزشکی کاشان
۴۵- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان
۴۶- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه هرمزگان
۴۷- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه تربيت معلم تبريز
۴۸- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه مهاجر اصفهان
۴۹- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه آزاد واحد کاشمر
۵۰- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه علوم پزشکی اصفهان
۵۱- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه علوم پزشکی زنجان
۵۲- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه هنر
۵۳- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه صنعتی اصفهان
۵۴- انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه آزاد شهر تهران

ازسال 84که دولت نهم شکل گرفت افرادی برسرکار آمدند ودرمراکز استانها تصمیم گیر عموم شدند که :

 1- ظاهری مذهبی داشتند ولی رفتار مذهبی را فراموش کرده بودند

 2-ادعای خدمت داشتند ولی داغ تحقیر برکرده مستحقین گذاشتند

 3- ادعای ولایت دوستی داشتند ولی تاجاییکه منافعشان آسیب نبیندوگرنه با یک چرخش ولایت هم زیر سئوال میبردند

 4-خودرا مستحق مدیریت میدانستند ولی به دیگران به دیده کفرمی نگریستند

 5- برای امثال من نطق فریاد عدم پذیرش ظلم ازسوی ظالم مطرح میکردند ولی خودحامی ظالم بودند

 6- دست گیری ازحتی یک نفر نیازمند را شعار تبلیغی خودقرار داده بودند ولی انبوه انبوه انسانها را درمسیر زندگیشان ناکام گذاشتند

7- ادعای عدالت داشتند ولی عدالت برای خودیها مدنظرشان بود نه امثال من

8- ادعای برخورد با مدیران متخلف را شعار خودقرار داده بودند ولی اگر آن مدیر از جناح خودی بود بی حدوحصر حمایت میگردید

9-باظاهرتقدس به میدان آمدند ولی با رفتارهایشان اسلام عزیز را تهدید کردند

و………………………..

حال سئوال من این است: من اگر فردی برگزینم که ادعای تقدس ندارد ولی هویت اسلام ناب رادارد ویار دیرین امام راحل بوده آیا خطا کرده ام؟؟ استدلال من این است که اگر موسوی خطاکرد حداقل اسلام عزیز زیر سئوال نمیرود ولی آنان که باادعای تقدس به میدان آمدند ونتوانستند الگوی عملی ارزشها باشند این عملکردشان اسلام عزیز را تهدید می نماید نمی گویند فلانی چه کرد!! میگویند اینهم از مدعیان الهم عجل ….. من به موسوی رای میدهم چون وی را اصلاح طلبی درخط ولایت می بینم وازحالا افرادی رانیز دوروبرش میبینم که یاشکسته خورده سیاسی اند یا حتی ازگروههای غیرمحبوب هستند ولی تلقی من ازمدیریت رحیمیت ورحمانیت است یعنی مشفق دوستداران ولایت ودرعین حال تحمل ناسازگاران وطنی. وفقط دراین صورت است که انقلاب ما نهادینه تر خواهدشد وفرصتی هم به دستان بیگانگان نخواهدافتاد. من رئیس جمهوررا پدر امت میدانم وهمچنانکه پدر بررشد وتعالی فرزندانش افتخار میکند برعقب ماندگی ومشکلات فرزندانش نیز نگران میشود وهمه تلاشش در اصلاح ودست گیری وی است وگرنه پدری نامهربان خواهدبودکه وظایف خودرا خوب یاد نگرفته است.

جناب آقاي نيكزاد با توجه به تق ي كه به توق ي خورده بود به استانداري اردبيل انتخاب شد كه حتي خوابش را نمي ديد ايشون كه خود را از همه مردان رييس جمهور بالاتر و شايسته تر مي دانست در فكر صعود به وزارت بود و استانداري اردبيل را پستي ناچيز مي دانست ولي از ابتدا با سياست وهدف وارد عرصه استانداري شد وب راي اينکه استانداري اردبيل را سکوي پرتاب وزارت و پيشرفت خود قرار بدهد نياز به يکسري تحولات چشمگير و دگرگوني در وضعيت داشتند و اين امر مقدور نميشد مگر به دست عده اي مدير سازماني وهرچه اين مديران بي اطلاع تر و خام تر بهتر ، اين در دنياي سياست يعني صعود به آسمان ترقي با بالهاي ديگران ، اگرسقوطي هم درکارباشد اين بال و پر ديگران است که ميسوزد … !

انتصاب مديران نالايق به پستهاي سازماني

مديريت ايشان با پل سازي و پرداختن به كارهاي عمراني و با تبليغات گسترده شروع ، و با انتصاب فله اي عده اي بي کفايت به پست هاي معاونت و مديريت كه حاصل بده و بستانهاي مختلف ايشان بود کارش را ادامه ودر انتخاب تک تک اين افراد دقت ميکرد از طرفي منتي برسر آنها و حاميان آنها گذاشته ميشد که به شما و نماينده شما پست مديريت داده شده است و از مزاياو پاداش مديريت بهره مند شده اید ، در واقع اين انتصاب ها ي هدفمند ، تبيعيض و بي عدالتي محض را با شعار عدالت محوري در استان دامن مي زد و تعريف جديد از عدالت محوري را نشان مي داد . چرا که باعث لجام گسيختگي درقشر خاصي و ايجاد حق در عده ای بی کفایت ميشد .

دادن امتيازات ناحق

ايشان همچنين با دادن امتيازات ناحق به برخي افراد که سفارش شده نمايندگان مجلس ، ديگر مسئولين ، گروهها و جناحها بودند سعي در محبوب نمودن خودش در افکار خاص و عام داشتند و همانطور که همه ما ميدونيم ، دادن امتياز به افرادي که استحقاق داشتن اون امتياز را ندارند ، موجب ايجاد حق در آنها ميشه و موجب ميشه تا آنها رو نسبت به خودمون محق کنيم ، تا جايي که براحتي استاندار فعلي ، توانايي جابجايي اين نيروها را نداره که هيچ بلکه از اين افراد واهمه داره !!

جلسات غیر اداری

نيكزاد با پرورش عده اي بادمجان دورقاب چين کنترل جلسات اداري را بدست ميگرفت ، دستورات ديکته و نظرات وحرفهايي که بقيه ميزدند باز ازطرف خودش ديکته ميشد ، اگر کسي حرفي خلاف نظر ايشان ميزد از مديريت يا مسئوليت معزول و يکي از بادمجان ها جاي اون را ميگرفت بايستي تمامي دستورات ايشان موبه مو تائيد و حتي صورتجلسه اين جلسات هم با مشق ايشان و توسط افراد چاپلوسي نظير آقايان قديري ، نژادمحمد و.. و با ديکته جناب نيكزاد نوشته ميشد و ايشان با زرنگي خاصي که داشتند تمامي متون جلسه را مطابق ميل خودشان ديکته ميکردند تا در آينده از هر نظر خيالشان راحت بود ه باشد و در واقع جلسات اداري در زمان استانداري ايشان تشريفاتي بيش نبودند .

چسان بينم که شهبازي بدام عنکبوت افتد
چسان بينم که خفاشي کند خورشيد را اغوا
چسان بينم که ناپاکي فريبد پاکبازان را
چسان بينم که انساني بخواند خوک را مولا

چسان بينم كه يعثوب ( نژادمحمد )
به همراه نوچه هاي خود
ز بهر دو روز بيش تر مدير بودن
بمانند سگ ؛ كنند پاچه خواري

و اما در استانداري اردبيل موش همان يعثوب نژادمحمد است و ساير حيوانات مديران پيراموني او
و…….

آيا مديران استان اردبيل از كريم بودن و كرامت انساني اطلاعي دارند؟
و آيا بنظر شما مديران استان اردبيل به جاي حاتم بودند چه مي كردند؟؟؟

و اين هم يكي از اين نوشته ها

سلام و خسته نباشيد به تهيه كنندگان خوب و دلسوز اين سايت:عزيزان من نيز ميخواستم از ناگفته ها ي استان جملاتي تاسفبار بيان نمايم: آقاي يعثوب نژاد محمد،در اثر رفتارهاي غير عقلاني مجيد قديري حيدري ،به سمت رياست سازمان مديريت وبرنامه ريزي استان اردبيل منصوب شد، و از روز انتصاب تا به امروز در فكر اين بود و هست كه در جهت ادامه حكومت اداري و مافيايي خود ،مديران نالايق و خلافكار سازمان و ديگر ادارات را كه سر و سري با ايشان دارند از جمله استخدام اطرافيان خود درسازمان و يا ادارات ديگر بدون سوال و جواب و اكثرا” بدون امتحان ادواري و يا سابقه كاري و در مقابل دادن بودجه هاي جاري و عمراني بدون حساب وكتاب و همجنين دادن مجوز براي استخدام اطرافيان به رؤساي ادارات و سازمانهاي ديگر و غيره كه ميتوان استخدام دو برادر از خانواده سيد كاظمي كه فاميل نزديك نزادمحمد بوده كه يكي فاقد مدرك امتحان ادواري بوده وديگري به نام مهدي سيد كاظمي كه موقع گذراندن خدمت سربازي ، بعد از ظهرها مثل خانه پدري با اداره قرارداد بسته بود و حقوق دريافت ميكرد. يا همين جاويدان ،بامدرك ديبلم افتخاري،مدير كل حوزه استانداري شده ! و با كمك اساتيد دانشگاه كه حتي ورقه امتحاني را در اتاق خود مينويسد فردا ليسانس به دست گرفته مثل نماينده مجلس اردبيل جناب اقاي صبور ،كه مدرك ليسانس خود را مديون نژاد محمد ميباشد. حالا اين نژاد محمد ناخلف نظام ،ريشه انداخته ،آنهم چه ريشه اي! ريشه اي تافته و بافته از گماشتگان و مديران خلافكار كه هركدام به نوعي پست و مقام خود را مديون اعلا حضرت همايون ،جناب آقاي يعثوب نژاد محمد ميباشند.حال با اين اوصاف مختصري كه به عرض رساندم ،ممكن است ابراهيمي بيايد و تمامي بتهاي بتكده نژاد محمد را فروريزد .؟! من كه بعيد ميدانم . بس به اميد ديدار در قيامت .‏
1

اولین تاثیر مدیران نالایق که با پوشش ارزشی وظاهرا” اصول گرایی برمسند تصمیم گیری تکیه زده اند همین احساس فشار واختناق است که چون دادرسی پیدا نمی شود تا با مدیران نالایق برخورد کند تبعاتی اینچنینی پدید می آورد وصدالبته که هزاران وبلکه ملیونها انسان مظلوم مورد تحقیر ، سرزنش ونامردمی مدیران نالایق قرار می گیرند وخودخوری می نمایند وچاره ای بجز سکوت استرس آور نمی یابندوتحت تاثیر همین استرسها باروحی متلاطم ایام خودشان را سپری می نمایند وانگار تا نتیجه انتخابات معلوم شود برخی ازاین مدیران نالایق ظلمها می کنند وتازه ادعای خدمت هم می نمایند!!

سازمان بوفالويي يا سازمان غازي ؟
نژادمحمد درمراسم ترحيم يكي از آشنايان نزديك خود حضور يافته است. برادر زنش در اثر حادثه رانندگي در جاده‌اي كه به طرف محل تحصيلش در آن رفت و آمد مي‌كرده، جان خود را از دست داده است. نژادمحمد در خلوت خود به اين حقيقت تلخ مي‌انديشيد كه روزي و شايد هم همين‌ فردا نوبت او باشد، چرا كه تمام هفته‌ را با همين سرعت براي كار طي مي‌كند. راستي اگر اين اتفاق فردا براي او بيافتد تكليف چيست، براي نژادمحمد سه سؤال اساسي مطرح مي‌شود:
۱- آيا ما سخت و بي‌وقفه كار مي‌كنيم كه كسب و كار موفقي بسازيم يا تلاش مي‌كنيم كه مراسم ختم باشكوهي مثل امروز را به وجود بياوريم.
۲– آيا ما براي موفقيت و كاميابي و درك لذت زندگي خود مي‌كوشيم يا مي‌كوشيم تا تنها وارثين ما از تلاش ما لذت ببرند.
۳– آيا ما براي زندگي كار مي‌كنيم يا زندگي مي‌كنيم كه فقط كار كنيم؟

از آن پس تحقيقي را آغاز مي‌كند كه نتايج زير را براي او حاصل مي‌كند.
او مي‌گويد من از ميان سازمانهاي موفق استان با مديران 24 سازمان كه در يك دوره سه ‌ساله در كارشان موفقيت چشمگيري داشتند، مصاحبه‌اي انجام دادم و در گفتگو با اين مديران كه در سازمانهاي مختلف مديريت مي‌كردند به چند حقيقيت آشكار دست يافتم.
- راز موفقيت مديران اين بود كه اساساً نوع و طبيعت مديريت و رهبرشان با ديگران كاملاً فرق داشت و نقاط مشتركي وجود نداشت تا بتوانم از آن تقليد كنم. هر يك از آنها روش رهبري خاص خود را براي موفقيت داشتند.
اما همه آنها در امور زير با هم مشترك بودند:
- آنها براي كار زندگي نمي‌كنند، بلكه براي زندگي كار مي‌كنند.
– آنها به همه امور زندگي اهميت مي‌دهند و همه‌چيز را با هم و با تعادل به پيش مي‌برند؛ امور خانواده، امور شخصي، امور سلامت، امور تفريحي، امور معاشرتي، ورزش و بالاخره امور كسب و كار.
نژادمحمد به سه حقيقت تلخ ديگر هم در نتايج بررسي خود اشاره مي‌كند.
- موفقيت و كاميابي، دشمن و گمراه كننده انسان، مديران و سازمان‌ها است. چيزي كه ما را تا به امروز كامياب كرده و به اينجا رسانده است، الزاماً همان چيزي نيست كه كاميابي آينده را تأمين كند. اين حقيقت باعث شكست و سقوط و محو بسياري از سازمانهاي بزرگ استان بوده كه امروزه تنها نام و خاطره‌اي از آنها در جايي در قبرستان سازمان‌هاي مرده باقي است.
– ما متأسفانه همواره ديگران را مقصر مي‌دانيم و هرگز در آئينه حقيقت خود نمي‌نگريم.
– حقيقت تلخ سوم اين است كه من بايد تغيير كنم، من بايد عوض شوم. در حالي كه همه دنبال تغيير ديگران هستند و تغيير را در آنها جستجو مي‌كنند.
او پس از درك اين نتايج با همفكري آقايان قديري و جاويدان به درون سازمان خود(معاونت پشتيباني ومنابع انساني استانداري)و سازمانهاي تحت سيطره آقاي قديري (معاونت برنامه ريزي استانداري) و حوزه مديريت آقاي جاويدان مراجعه مي‌كنند و با درك و ديدگاه جديد به بررسي آن مي‌پردازند و در اين بررسي به دو نوع سازمان و تشكيلات اشاره مي‌كنند؛ زيرا از ويژگي‌هاي بوفالوها و غازها، نتايج مديريتي جذابي به دست مي‌آورند. آنها سازمان‌ها را به دو دسته تقسيم مي‌كنند:
1 – سازمان‌هاي بوفالويي(دفتر حوزه استاندار با مديريت چكشي جناب آقاي جاويدان, دفتر منابع انساني وتحول اداري تحت قيموميت جناب آقاي سنائي دمش بركاته, دفتر برنامه ريزي و بودجه بندي تحت سيطره جناب آقاي شايقي,دفتر آمار واطلاعات با مديريت ذبيح ا…)
۲- سازمان‌هاي غازی( دفتر آموزش وپژوهش با مديريت جناب آقاي طالعي , اداره كل اداري ومالي با مديريت جناب آقاي تقوي پيشه , دفتر سرمايه گذاري و امور اقتصادي با مديريت جناب آقاي سيد عاملي)
ويژگي بوفالوها
P آنها به يك رهبر پاي‌بند و وفادار و همه پيروند و تابع.
P آنها درست همان كاري را مي‌كنند كه به آنها دستور داده شده است.
P آنها هرگز سؤال نمي‌كنند و فقط پيروي مي‌كنند.
P بوفالوها منتظر دستور مي‌شوند و تا دستور نرسد، هيچ كاري نمي‌كنند .
P هيچكس جاي ديگري را پر نمي‌كند و جلو نمي‌افتد و مسئوليت نمي‌پذيرد.
ويژگي غاز ها
P هر غاز به هنگام پرواز دسته‌جمعي، احساس مسئوليت مي‌كند.
P هرغازفقط پيروي محض نمي‌كندو وضع خودرادرراه مي‌سنجدوتصميم مي گیرد .
P هر غاز مسير پرواز گروه را مي‌داند.
P رهبري و جلودار بودن، نوبتي است.
P هر غاز،زمان جلوتربودن،درنوك پروازبودن و هدايت گروه را، خود انتخاب می کند.
P همه غازها تمايل به پذيرش مسئوليت و جلودار بودن و رهبري دارند.
P غازها در طول پرواز مراقب يكديگر هستند.
بررسي ثابت كرده است كه اگر غازها مسيري را گروهي بپيمايند 70 درصد بيشتر از آن مسافتي را كه انفرادي مي‌توانند طي كنند، مي‌پيمايند. آقايان نژادمحمد,قديري و جاويدان مي‌گويند وقتي از مطالعه نظام همكاري و زندگي و پرواز گروهي و مشاركتي غازها آگاه شديم و راز كاميابي اين نظام را كشف كرديم، به داخل سازمانهاي خود برگشتيم و به همه همكارانمان دستور پرواز داديم و از آنها خواستيم كه از امروز غازهايي باشند كه هم خود از پروازشان لذت ببرند و هم ما سازمان كمال‌يافته‌تر و آسوده‌تري را اداره كنيم. آري ما به آنها اختيار و آزادي پرواز داديم و گفتيم بوفالوهاي ما پرواز كنيد. غافل از اينكه بوفالوها نمي‌توانند پرواز كنند. به خودمان گفتيم سازمانهاي ما، يك سازمان بوفالويي است. مگر ما اين‌طور نخواستيم كه همكاراني مطيع و فرمانبردار، بي چون و چرا داشته باشيم كه به دست و دهان ما نگاه كنند. پس اگر غير از اين مي‌خواهيم، خودمان اول بايد تغيير كنيم و در اينجا بود كه آن حقيقت تلخ سوم يك بار ديگر در گوش ما صدا كرد كه:
ما بايد تغيير كنيم، من بايد بوفالوها را تبديل به غاز كنيم، طبيعت آنها را تغيير دهيم، با آموزش و پرورش، رشد، ايجاد انگيزش، روحيه، اختيار، مسئوليت، اعتماد و … ولي متاسفانه پرواز بوفالوها حقيقت تلخي شد كه همه‌روزه در اذهان ما تا ابد باقي خواهد ماند چراكه عرضه نداشتيم.